İnsanlık tarihi boyunca insanlar hastalıklarına çare, dertlerine deva aramışlardır. Kimi zaman bedenlerini iyileştirecek ilaçların, kimi zaman da ruhlarını teskin edecek sözlerin peşine düşmüşlerdir. Çünkü insan sadece et ve kemikten ibaret değildir. Bedeni olduğu kadar kalbi, ruhu ve zihni de vardır. İşte Kur’an-ı Kerim, insanın bu bütün yönlerine hitap eden ilahi bir rehber ve şifa kaynağıdır.
Yüce Allah Kur’an hakkında şöyle buyurmaktadır: “Biz Kur’an’dan, müminler için şifa ve rahmet olan ayetler indiriyoruz.” (İsrâ, 17/82) Bir başka ayette ise: “De ki: O, iman edenler için bir hidayet ve şifadır.” (Fussilet, 41/44) Rabbimizin “şifa” olarak nitelendirdiği Kur’an’ın hangi hastalıklara şifa olduğu üzerinde düşünmek gerekir.
Kur’an öncelikle kalbin hastalıklarına şifadır. Kibir, haset, kin, öfke, cimrilik, hırs ve umutsuzluk gibi insanı içten içe kemiren manevi hastalıklar, nice insanların huzurunu elinden almaktadır. Modern dünyanın sunduğu imkânlar arttıkça insanın mutluluğunun da artacağı sanılmıştı. Oysa bugün depresyon, yalnızlık, kaygı ve anlam boşluğu her zamankinden daha fazla konuşulmaktadır. Çünkü insanın kalbi sadece maddi imkânlarla doymaz. Onun hakikate, anlam duygusuna ve Rabbine yönelmeye ihtiyacı vardır. Kur’an, insana nereden geldiğini, neden yaşadığını ve nereye gideceğini hatırlatarak bu boşluğu doldurur.
Kur’an aynı zamanda zihne de şifadır. İnsan çoğu zaman yanlış düşüncelerin, önyargıların ve batıl inançların esiri olur. Korkularını büyütür, geleceği karanlık görür, başına gelen her musibeti felaket olarak değerlendirir. Kur’an ise insana tevekkülü öğretir. Her işin Allah’ın bilgisi ve kudreti dahilinde gerçekleştiğini, hiçbir sıkıntının ebedi olmadığını bildirir. Böylece mümine güven, sabır ve direnç kazandırır.
Ancak Kur’an’ın şifa olması, onu sadece evimizin en güzel köşesine koymakla gerçekleşmez. Şifa veren ilacın okunması değil, kullanılması gerekir. Kur’an da okunmalı, anlaşılmalı ve hayata taşınmalıdır. Bir doktorun yazdığı reçeteyi çerçeveletip duvara asmak hastayı iyileştirmediği gibi, Kur’an’ı sadece tilavet etmekle yetinip mesajını hayatımıza yansıtmamak da beklenen şifayı sağlamaz. Gerçek şifa, onun emirlerini yaşamaya, ahlakını kuşanmaya ve rehberliğine teslim olmaya bağlıdır.
Elbette Kur’an’ın okunmasının da ayrı bir bereketi ve manevi huzuru vardır. Birçok insan sıkıntılı zamanlarında Kur’an tilaveti dinlediğinde gönlünün yatıştığını hisseder. Bunun sebebi yalnızca sesin güzelliği değil, o sesin taşıdığı ilahi mesajdır. Çünkü Kur’an, insanı yaratan Allah’ın kelamıdır ve insan ruhunu en iyi bilen de O’dur.
Ne var ki günümüzde bazı insanlar Kur’an’ı yalnızca muska, nazarlık veya hastalıkları mucizevi şekilde gideren bir araç gibi görmektedir. Oysa Kur’an’ın şifa oluşunu sadece fiziksel hastalıklarla sınırlandırmak doğru değildir. O, öncelikle insanın inancını, ahlakını ve hayatını tedavi eder. Kalbi düzelten, düşünceyi arındıran ve davranışları güzelleştiren bu ilahi reçete, insanın dünya ve ahiret saadetinin de anahtarıdır.
Belki de bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, Kur’an’ın sesini duymaktan öte mesajını duymaktır. Evlerimizde Kur’an var; peki hayatımızda ne kadar var? Raflarımızda Kur’an var; peki kararlarımızda, ilişkilerimizde ve ahlakımızda ne kadar yer buluyor?
Şifa arayan insanın yönelmesi gereken ilk adres, kendisini yaratan Rabbinin kelamıdır. Çünkü kalplerin gerçek huzuru, reçetesi gökten gelen bu ilahi kitapta saklıdır. Kur’an’a yaklaşan, onu anlamaya çalışan ve hayatına rehber edinen kimse, yalnızca bilgi kazanmaz; aynı zamanda kalbine huzur, ruhuna sükûnet ve hayatına istikamet de kazandırır. İşte Kur’an’ın şifası tam da budur.
