Başımızı kaldırıp olan bitene sağlıklı biçimde bakamıyoruz.
Kısır siyasi çekişmeler.
Pandemi.
Doğal felaketler.
Ve elbette daha birçok sebep.
Oysa insanoğlunun hoyratlığının faturasını doğa fena halde ödetiyor; iklim değişikliğiyle birlikte mevsim mefhumunun ortadan kaybolması… Yangınlar, sel vesaire… Tüm bunların temelinde insanın tabiata karşı sorumsuzluğu en başköşede hep karşımıza çıkıyor.
Bakın henüz daha dün, Birleşmiş Milletler (BM) Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli yapıldı, sonuç bildirgesi açıklandı. Raporda deniliyor ki, iklim değişikliği yaygınlaştı, hızlandı, yoğunlaştı… Küresel ısınmayla birlikte sıcak hava dalgalarının artacağı, sıcak mevsimlerin uzayacağı ve kaçınılmaz çölleşmeye doğru gidileceğinin altı çizilen raporda, “Ortaya çıkan tablo insanlık için kırmızı koddur” deniliyor.
Hemen ve şimdi önlem isteniyor.
Bu küresel ısınma ve kirlenmenin insan kaynaklı olduğu açık ve berrak gündeme taşınıyor.
Hem dünya ülkeleri, hem de bireyler olarak çokta şey etmiyoruz bu durumları nedense?
İnsanların üzerinde aman canım sende gibi basitlik yüklü durumlar söz konusu. Ne hikmettir bilinmez ama yarınlara dair kaygı duyanların sayısı giderek azalıyor.
BM’nin yayımladığı raporun dikkat çeken bazı başlıklara bakılım isterseniz:
-Küresel yüzey sıcaklığı 2011-2020 arasındaki on yılda 1850-1900 arasındakinden 1,09 derece daha yüksekti.
-Son beş yıl, 1850’den bu yana kaydedilen en sıcak yıllar oldu.
-Son zamanlarda deniz seviyesindeki yükselme oranı, 1901-1971 ile karşılaştırıldığında neredeyse üç katına çıktı.
BM, “Geliyor gelmekte olan kaçınılmaz son” diye adeta çırpınıyor ama fark ediyoruz ki, neredeyse hiçbir biçimde karşılık bulamıyor…
Görünen köy bize şunu söylüyor: Yerküre, baş aşağı doğru uçuruma sürükleniyor…
Ve ne hazindir ki bu durum kayda değer biçimde ilgi alanı bile oluşturmuyor…
Aynı raporun içinde “Yapılması gerekenler sıralanıyor ve geleceğe dair umut var” deniliyor. Fakat dünyanın bu algısı ve kafa yapısı içinde umut sanki Kaf dağının arkasında kalmış görünüyor.
Sonuç mu; saldım çayıra!
