1 Mart sonrası başladı her şey.
Türkiye genelinde 81 il renklere ayrıldı. Renge bakıyorsunuz, durumu anlıyorsunuz. Maviyse renginiz, demek ki, düşük riskteyiz diyorsunuz. Sarı orta, turuncu yüksek, kırmızı çok yüksek olarak kodlanmış vaziyette.
Yüz binlik dilimler halinde de sayılara ulaşmanız mümkün.
Tabii olarak koronavirüs sürecinden bahsediyoruz. Mart’ın ilk günüyle birlikte kısıtlamaların şehirlerin renklerine yani vaka sayısına göre gevşetilmesiyle birlikte, virüsün tırmandığını görüyoruz. Zira insanlar, “Madem kısıtlamalar kalkıyor, demek ki asayiş berkemal” diye dönüşüyor ve öbek öbek insan kalabalıklarına tanıklık etmek zorunda kalıyoruz.
Mutant ya da varyant olarak nitelenen koronavirüsun kılık değiştirmiş halinin insanlara çok daha çabuk bulaştığı ifade edilse de, toplumsal ruh halinden midir bilinmez ama büyük çoğunluğun işin ciddiyetine karşı hissiyatsızlaştığına tanık etmek zorunda kalıyoruz.
Aman canım sende ifadesi, geçer akçe şu şıralar…
Umursamama ise had safhada…
Oysa hastanelerde yeni yeni servisler açılıyor. Çünkü her geçen gün yoğun bakım hasta sayısı artıyor.
Bakıyorsunuz Şehir Hastanesi’nde odaların üzerinde “Mutant Virüs” uyarısı var.
Binalarda keza virüse yakalanan ve karantinada olduğu ifade edilen uyarı afişlerinin sayısında da hayli yukarı yöne doğru tırmanış gözlüyoruz. Tüm bu olan bitene karşın, kısıtlamalar gevşetiliyor. Hatta yasağı hiçe sayarak korsan eğitim veren özel okullara bile tanıklık ediyoruz.
Şaşırtıcı nokta şu: Vaka sayıları ciddi manada artarken, kısıtlamalar gevşetilmesini neyle izah etmek lazım…
Sanırım varılmak istenilen nokta bizim anlamadığımız bir yer… Düşünüyoruz ve anlam yüklemeye çalışıyoruz…
Kısıtlamayla olmadı, durumu kendi haline bırakalım bari kitlesel bağışıklık oluşsun gibi bir noktaya mı varılmak isteniyor, tam olarak onu da kavrayamadık…
Baksanıza, aşılama çalışmaları da kaplumbağa hızıyla devam ederken, insanlar tam anlamıyla ne yapacağını şaşırmış halde.
Galiba, saldım çayıra, Mevla kayıra günlerine eşlik ediyoruz. En makul izah, bu olsa gerek!
