Farkında mısınız, bilmem ama yeni bir meslek gurubu türedi; yalakalık…
‘Bırak canım eskiden de vardı’ diyenleri duyar gibiyim; el hak doğrudur. Ancak eskiden eskiden su içerdik testiden günlerinde yalakalık henüz iş kolu halini almamıştı. Şimdilerde yalakayı ekber, ya da ekber-i yalakaların kutsandığı, baş tacı edildiği, mevki, makam sahibi olduğu zaman dilimlerindeyiz. Avara kasnak gibi savrulsanız dahi, kime hangi oranda yalloşluk dozajını tutturursanız, ala ve de rana biçimde yaşamı(!) garanti altına almış oluyorsunuz. Size koltuk da veriyorlar, unvan da… Hal böyle olunca dili pütürleşinceye kadar tabasbus peşinde koşanlarda kıymet arz eden biçimde artış olduğuna tanıklık etmek zorunda kalıyoruz.
Bahsi geçen tiplerin ortak özelliği malum: Güç kimin elindeyse, o tarafa meyyal olan, olmakla kalmayan vıcık vıcık, “Siz nasıl tensip buyurursanız efendim” diye başlayan, karşısındakinin her söylediğini emir telakki eden vıcıklıkta sınır tanımayan yeni versiyon modellerdir kastımız elbette. Dikkat edin, bakın bu modeller yerden mantar biter gibi çoğalıyor resmen. Üstüne üstlük sırf güç sahibi muhataplarına bırakın itiraz etmeyi, biat, itaat ve dahi bilumum takla atma çeşidiyle karşılık vererek hiçbir vasfı olmamasına karşın cukka derdine düşenler, pis pis sırıtarak karşımızda resmi geçit yapıyor…
E tabii olarak bunlara çanak tutanlar olmasa, böyle bir meslek grubu doğmayacak; onu biliyoruz. Lakin alan da razı, satan da… Ne dediğimi daha berrak biçimde anlamak adına şu argumana bakmak yeterli. Güç sahibi iken Kayseri’ye gelen siyasetçilerin çevresine bir bakın ve fotoğrafları bir yere not edin… Bir de güç bittikten sonra o insanların çevresinin nereye evrildiğini kayıt altına alın neyi anlatmaya çalıştığımız gün gibi karşınıza çıkar.
Vasıfsız, niteliksiz, bilgisiz, liyakati boş beleş, yarı cahil sünepelere karşı imtihandayız zahir…
Neyse neyse, ‘Tut şunun ucunu götürelim abi’ ile yol yürüyen kaltabanlara bin selam(!)
Sahi ne diyordu Ziya Paşa:
Ne günlere kaldık ez gazi hünkâr,
Katır mühürdar oldu, eşek defterdar!
