Tesadüf işte; can sıkıntısı ile karıştırırken ve debelenme ruh halindeyken, karşımda bu konuyu buluverdim ve sizlerle paylaşmak istedim.
Ben okudum ve uzun uzun düşündüm, empati yaptım.
Doğum süreci ile birlikte başlayıp devam ederken, ebeveynlerimize yaşattıklarımızı hep birlikte hatırlayalım.
Hepimizin bugünkü aklım olsaydı yapmazdım diyeceği neler vardır kimbilir?
1 yaşınızdayken sizi elleriyle besledi ve yıkadı.
Bütün gece ağlayıp onu uyutmayarak teşekkür ettiniz.
2 yaşınızdayken size özenle yemekler hazırladı.
Tabağınızı masanın altına dökerek teşekkür ettiniz.
4 yaşınızdayken elinize rengârenk kalemler tutuşturdu.
Evin bütün duvarlarına resim yaparak teşekkür ettiniz.
5 yaşınızdayken sizi güzel kıyafetlerle süsledi.
Gördüğünüz ilk çamur birikintisine atlayarak teşekkür ettiniz.
6 yaşınızdayken okula kadar sizinle yürüdü.
Sokaklara "Gitmiyeceeeeeem" diye ağlayarak teşekkür ettiniz.
7 yaşınızdayken size bir top hediye etti.
Camları kırarak teşekkür ettiniz.
12 yaşınızdayken zararlı TV programlarını seyretmenizi istemedi.
O evde değilken hepsini izleyerek teşekkür ettiniz.
19 yaşınızdayken okul masraflarınızı karşıladı, sizi kampüse götürdü ve eşyalarınızı taşıdı.
Arkadaşlarınız alay etmesin diye kampüs kapısında vedalaşarak teşekkür ettiniz.
21 yaşınızdayken iş, hayat ve kariyerinizle ilgili size fikir vermek istedi.
"Ben senin gibi olmayacağım" diyerek teşekkür ettiniz.
22 yaşındayken mezuniyet töreninizde size gururla sımsıkı sarıldı.
Seyahat için para isteyerek teşekkür ettiniz.
25 yaşınızdayken düğün masraflarınızı karşıladı, sizin için hep mutlu oldu hem çok duygulandı.
Siz dünyanın bir ucuna taşınarak teşekkür ettiniz.
30 yaşınızdayken bebek bakımı hakkında size akıl vermek istedi...
"Artık bu ilkel yöntemleri bırak" diyerek teşekkür ettiniz.
50 yaşındayken o çok hastalandığı, hafta sonunda onu görmeye gittiğinizde mutlu oldu.
Ona yaşlıların çocuk gibi nazlı olduğunu söyleyerek teşekkür ettiniz.
Derken bir gün…O öldü..!
O güne kadar onun için yapmadığınız ne varsa o anda kalbinize bir yıldırım gibi düştü.
***
Bu hadiseler ya da benzerini hangi birimizi yaşamadık; istisnalar dışında...
Sahi, kıyıda-köşede kalmış pişmanlıklarınız yok mudur sizi kalbinizin tam orta yerinden vuran?
“Bugünkü aklım olsaydı” demeye fırsat bırakmadan...
Yarınlar geç olmadan...
Sizi siz yapanları, asla unutmayın…
Kırık-dökük bir yanınızın kalmaması adına...
Yapmanız gerekenler çok uzun boylu da değil...
Onlara, hak ettikleri sevgiyi verin; hepsi bu!
