Dün Kahramanmaraş’ın Onikişubat ilçesinde bir ortaokulda yaşanan katliam…
1’i öğretmen olmak üzere 4 can kaybı ve 20 yaralı var.
Fail: 8.sınıf öğrencisi.
Henüz çocuk sayılması gereken birinin sırt çantasında kitap yerine silahla okula girdiği bir ülkede, artık sadece bir olaydan değil, açık bir çöküşten söz ediyoruz.
Üstelik bu tekil bir vaka değil. Ondan bir gün önce Şanlıurfa’nın Siverek ilçesinde bir lisede yine bir öğrenci silahla okulu bastı, 16 öğrenci yaralandı.
İki ayrı şehir, iki ayrı okul… Ama aynı kâbus.
Bu tabloyu sadece bireysel bir trajedi olarak görmek, gerçeği inkâr etmektir.
Çünkü burada karşımızda duran şey bir anlık cinnet değil; biriken, büyüyen ve artık taşan bir sorunun sonucudur.
Peki, bu noktaya nasıl geldik?
Bir çocuk, neden silahla okula gitmek ister?
Öncelikle şu gerçeği net koyalım:
Ortada bir çocuk hatası yok.
Ortada bir suç var.
İşte tam da bu yüzden asıl soruya gelmek zorundayız:
Bir çocuk nasıl bu noktaya gelir?
Bu sorunun cevabı ise tek bir yerde değildir.
Ama kesin olan bir şey var: Bu tür olaylar bir anda oluşmaz.
Şunu kabul edelim:
Hiçbir çocuk bir sabah uyanıp “bugün silahla okula gideyim” demez.
Bu, adım adım biriken bir çöküştür.
Görülmeyen, duyulmayan, önemsenmeyen bir süreç…
Sorun tam da burada başlar: fark edilmemekte.
Bugün “güvenliği artıracağız” demek kolay.
Ama bu, meselenin yalnızca görünen kısmına müdahaledir.
Elbette okullarda güvenlik önlemleri gerçek ve etkili olmalıdır.
Giriş kontrolleri, risk analizi ve kriz yönetimi profesyonel bir şekilde uygulanmalıdır.
Ancak sadece bunlar yeterli değildir.
Bunun yanı sıra psikolojik destek sistemleri güçlendirilmeli.
Öğrenciler sadece akademik başarıyla değil, ruhsal durumlarıyla da takip edilmelidir.
Bunun için aileler başta olmak üzere ilgili tüm kurumlar ortak bir sorumluluk bilinciyle hareket etmelidir. Aksi takdirde, alınan her önlem sadece bir sonraki olayın ertelenmesinden ibaret kalır.
Son olarak, bu elim olayda hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, ailelerine sabır; yaralılara ise acil şifalar diliyorum.
