Karma der ki; Hayatta bazen acı çekmen gerekir. Kötü biri olduğun için değil. Nerede ve ne zaman iyi olmayı bırakacağını bilmediğin içindir. Bu hayatta herkesin anladığı dilden konuşmak gerek. İyilikten anlıyorlarsa iyilik, kötülükten anlıyorlarsa kötülük. Bu düzeni bozuk dünyada hak etmeyene mertlik yapmak tam anlamıyla ahmaklıktır. Fazla fedakârlık, fazla vefasızlık getirirmiş derler ya, mütevazı olmakta tam olarak böyle bir şeydir aslında. Gereğinden fazla mütevazı kişiliğe sahip olmak, kişinin kendi kul hakkına girmesidir benim açımdan.
Malum iyiliklerin suiistimal edildiği, mütevazı insanları ezmenin marifet sanıldığı bir dünyada yaşıyoruz. Bu hayatta her şeyin fazlası zarar örneğin, fazla anlayışlı olmayacaksın bir günlük işini bir haftada yaparlar ya da fazla fedakâr olmanın sınırını bileceksin yoksa yaptıkların görevin haline dönüşür. Hayat sıradan, insanlar vasat, durum böyle olunca da; Fazla samimiyet saygıyı azaltıyor, fazla iyilik suiistimal ediliyor, fazla sevgi nankörlük getiriyor. Demem o ki her şeyin fazlası zehirli bir sarmaşık gibidir. Denge ise en iyi duraktır.
