Genelde insanlar birbirinin iyi tarafını arıyor, ancak kötü tarafından etkileniyor. Kısacası insan bir çelişkidir bundan ötürü kimseye olağandışı anlam ya da güzellik atfetmemek gerektiği yönündeyim. Yaşam tam anlamıyla alkışı olmayan tiyatro sahnesi gibi ne yaparsanız yapın genelde iyi olan her şey çabuk unutuluyor. Sevgiler, aşklar, emekler, fedakârlıklar, iyilikler, hayata dair anlık heyecanlar bütünüyle tüketiliyor.
Bütün bunlara bakıldığında bazen değer mi diye sormuyor değilim. Bu durumda insan en çok kendiyle savaşıyor. Kin tutmamak, kötü bir insana dönüşmemek için. Bakıldığında gerçekten iyiliği hak etmeyen tek canlı insanoğlu şu dünyada. Fakat öte yandan düşünüldüğünde yapılan iyilikler kimseye yaranmak için değildir, kişinin kendi lehine yapmış olduğu bir tür yatırım çeşidi olarak görüyorum demem o ki insan ne yaparsa yapsın kendine yapar. Ve kimse kendisinin celladı olmamalı, zira akıl bunu gerektirir.
