Ülkede gülen insanlarımızın sayısı azaldı.
Ne oldu bize böyle? Neden karamsarız?
Durmak bilmeden, akın akın üzerimize gelen insafsız zamlar mı, yoksa işlenen hukuk cinayetleri mi neşemizi kaçırdı?
Yoksa ahlakın çöplüğe atılması mı morallerimizi bozdu?
Neden insanlıktan yoksun kalmış gibi birbirimizle boğuşuyoruz?
Mesela güzel gelenek ve göreneklerimize ne oldu?
İnsan sormadan edemiyor en kötüsü ise, bu maddelerin ardı arkası kesilmiyor.
İnsanlarımız birbirlerine düşman gibi bakar hale geldi! Kin ve öfkenin bıçaklarını bilemiş durumdalar.
Çağdaşlıktan uzaklaştık! İnsanların çektiği acılara karşı duyarsız olduk.
Bize bu ülkeyi armağan etmek için yola çıkan Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları bugünleri görselerdi ne derlerdi hiç düşündünüz mü?
Geçtiğimiz günlerde bankada yanımda oturan bir teyzenin telefon görüşmesine şahit oldum.
Başlarda dikkatimi çekmemişti ama sonralarda telefonda görüştüğü kişiye
“Neyi kurtaracağımızı şaşırdık!” dediğini duyunca dikkatimi epey bir çekti.
Devamında ise sitemli bir şekilde devam etti,
Canımızı mı?
Vatanı mı?
Değeri düşen paramızı mı? Yoksa geride kalan gençlerimizi mi?
Her yanımız yaralı evladım neyi kurtaralım biz deyip konuşmasına devam etti.
Kendisi emekli öğretmenmiş.
Konuşması beni epey bir düşündürdü ve etkiledi.
Bu tarz olaylara şahit oldukça mutlu insanlarımızın sayısının düşmesi normal gibi gelmeye başladı.
Çünkü hemen her alanda bu gibi sitemleri görebiliyoruz.
Ne söylenir ne yazılır insan bilemiyor artık.
İlla bir şey denilecekse oda hepimizin aynı gemide olduğunu hatırlatmak isterim.
Son olarak da “Bu millet ne badireler atlattı, yine de yıkılmadı!” Düşüncesinde kalarak daha güzel günlerde görüşmek dileği ile…
