Kış geldi mi ilk refleksimiz kalın montlar, yün atkılar ve sıcak çorbalardır. Oysa soğuk kış günlerinde ayakta kalmak sadece bedenimizi değil, ruhumuzu da sıcak tutmayı gerektirir. Çünkü kış, insanı hem üşütür hem içine kapatır.
Soğuk havalar bağışıklığı zorlar. Güneşi daha az görür, daha az hareket ederiz. Eve kapanmak bir süre sonra tembelliğe, tembellik de isteksizliğe dönüşür. “Kış depresyonu” dediğimiz şey tam da burada başlar. Aslında mesele havanın soğukluğu değil, hayatın yavaşlamasıdır.
Bedeni korumanın yolu bellidir: Dengeli beslenmek, yeterince su içmek, hareketi ihmal etmemek. “Üşüyorum” bahanesiyle tamamen hareketsiz kalmak vücuda yapılacak en büyük kötülüktür. Kısa bir yürüyüş, temiz hava almak, hatta ev içinde yapılan basit egzersizler bile bedeni diri tutar.
Ama ruh için biraz daha fazlası gerekir. Kış, içe dönme mevsimidir. Uzun akşamlar, erken kararan havalar insanı düşünmeye zorlar. İşte bu noktada küçük alışkanlıklar büyük fark yaratır. Bir kitap, bir fincan çay, sevdiğiniz bir müzik… Bunlar lüks değil, ruh sağlığının temel ihtiyaçlarıdır.
Sosyal bağlar da kışın daha kıymetlidir. Soğuk bahane edilip her davet reddedildiğinde yalnızlık büyür. Oysa kısa bir dost sohbeti, paylaşılan bir kahkaha, kışın sertliğini yumuşatır. İnsan insana iyi gelir; mevsim ne olursa olsun.
Belki de kıştan kaçmak yerine onu anlamak gerekir. Doğa yavaşlar, dinlenir, güç toplar. Biz de bu mevsimi kendimizi onarmak, eksiklerimizi fark etmek için bir fırsata çevirebiliriz. Sürekli koşturduğumuz yaz aylarının aksine, kış bize durmayı öğretir.
Sonuçta sağlıklı kalmak, termometrenin gösterdiği dereceyle ölçülmez. Üşümemek için kalın giyinmek şart ama yetmez. Asıl mesele, içimizi ısıtacak küçük ama samimi dokunuşları ihmal etmemektir. Çünkü kış, beden kadar ruhu da üşütür; ikisini birlikte koruyabilirsek gerçekten güçlü kalırız.
