Son yıllarda televizyon dizileri ve filmler, şiddet unsurlarını adeta bir “reyting malzemesi” haline getirdi.
Silahların konuştuğu, öfkenin alkışlandığı, sorunların güçle çözüldüğü sahneler artık sıradanlaştı.
Peki bu sahneleri izleyen çocukların dünyasında neler oluyor?
Çocuklar, gördüklerini sadece izlemekle kalmaz; içselleştirir, taklit eder ve normalleştirir.
Henüz kişilik gelişimini tamamlamamış bir çocuk için ekran, güçlü bir öğretmendir.
Eğer bu öğretmen sürekli olarak şiddeti bir çözüm yolu gibi sunuyorsa, çocuk da bunu hayatın bir parçası olarak kabul etmeye başlar.
“Sorun varsa vur, kır, yok et” anlayışı, fark edilmeden zihinlere yerleşir.
Daha da önemlisi, şiddet içerikli yapımlar çocukların duygusal gelişimini zedeler.
Empati kurma becerisi körelir, başkalarının acısına karşı duyarsızlık artar.
Sürekli şiddet sahnelerine maruz kalan bir çocuk, zamanla bu görüntülere alışır ve gerçek hayattaki acıyı sıradan görmeye başlar.
Bu da toplumsal duyarlılığı zayıflatır.
Bir diğer tehlike ise korku ve kaygıdır.
Her ne kadar bazı çocuklar dışarıya yansıtmasa da, izledikleri sahneler bilinçaltlarında iz bırakır.
Gece korkuları, huzursuzluk, güvensizlik hissi…
Bunların kaynağı çoğu zaman fark edilmeyen ekran içerikleridir.
Burada en büyük sorumluluk ailelere düşüyor.
Çocuğun eline kumandayı verip “izlesin, oyalanır” demek kolaydır; ancak sonuçları ağır olabilir.
İzlenen içeriklerin denetlenmesi, yaşa uygun seçimler yapılması ve çocukla birlikte izleyip konuşmak büyük önem taşır.
Çünkü çocuk, izlediğini anlamlandırırken bir rehbere ihtiyaç duyar.
Unutmayalım: Çocuklarımızın dünyası, bizim sunduğumuz içeriklerle şekilleniyor.
Ekranlar sadece eğlendirmez; öğretir, yönlendirir ve hatta karakter inşa eder.
Şiddetin sıradanlaştığı bir dünyada, vicdanlı bireyler yetiştirmek istiyorsak önce ekranlardaki şiddeti sorgulamalıyız.
