Erciyes 38 FK Play-Off peşinde

Futbol bazen sadece bir oyun değildir. Hele ki sezonun son virajına girilmişse, her dokunuşun, her pasın, her nefesin ayrı bir anlamı vardır. İşte Erciyes 38 FK tam da böyle bir eşikte.

Hedef net, kazanmak ve Play-Off biletini kapmak.

Bu noktaya gelmek kolay olmadı. Sezon boyunca inişler, çıkışlar, sakatlıklar, kaçan fırsatlar. Ama tüm bunlara rağmen ayakta kalabilmek, bugün bu ihtimali konuşabiliyor olmak bile başlı başına bir direnç hikâyesi. Şimdi ise o hikâyenin en kritik sayfası yazılmak üzere.

Sahada sadece 11 futbolcu olmayacak. Tribündeki her ses, şehirdeki her umut, formanın ağırlığıyla birleşecek. Çünkü bu sadece bir maç değil; bir sezonun özeti, bir emeğin karşılığı. Rakip kim olursa olsun, artık hesap basit. Kazanırsan devam, kaybedersen sezon bitiyor.

Teknik heyetin en büyük sınavı, bu baskıyı avantaja çevirebilmek olacak. Oyuncuların ise sahada sadece yeteneklerini değil, karakterlerini de ortaya koymaları gerekecek bugün. Böyle maçlarda taktikler kadar yürek de konuşur.

Hatta çoğu zaman yürek, taktiğin önüne geçer.

Erciyes 38 FK için bugün mesele sadece üç puan değil. Bu şehirde futbolun yeniden ayağa kalkması, umutların yeşermesi, tribünlerin dolması demek. Play-Off, bir hedefin ötesinde, bir yeniden doğuş ihtimali.

Şimdi soru şu: Bu takım o adımı atabilecek mi?

Cevap sahada verilecek. Ama şurası kesin ki; inananlar için hiçbir hedef uzak değildir.

Sokakta geçirilen zamanın yerini ekranlar alırken, oyunlar da masum eğlenceden giderek uzaklaşıyor.

Özellikle şiddet içerikli oyunlar, çocukların zihinsel ve duygusal gelişimi üzerinde ciddi soru işaretleri oluşturuyor.

Bir çocuğun dünyası, gördükleriyle şekillenir.

Sürekli çatışma, vurma, yok etme üzerine kurulu oyunlar; zamanla bu davranışları sıradanlaştırabilir.

Çocuk, oyunda kazandığı “başarıyı” gerçek hayatta da aynı yöntemlerle elde edebileceğini düşünebilir.

Empati duygusu zayıflayabilir, öfke kontrolü zorlaşabilir.

Elbette her çocuk aynı şekilde etkilenmez.

Ancak gelişim çağındaki bir bireyin, şiddeti ödüllendiren bir içerikle uzun süre temas etmesi risk oluşturur.

Bu noktada en büyük sorumluluk ailelere düşüyor.

“Oynuyor işte” diyerek geçiştirmek yerine, çocukların ne oynadığını bilmek ve sınır koymak gerekiyor.

Unutulmamalı ki oyun, çocuğun dünyayı tanıma biçimidir.

Eğer bu dünya şiddetle doluysa, çocuğun iç dünyası da bundan nasibini alır.

Daha üretken, daha eğitici ve daha barışçıl alternatifler varken, çocukları bu içeriklere teslim etmek geleceğe yapılacak en büyük haksızlıklardan biridir.

Kısacası mesele yalnızca bir oyun değil; bir neslin nasıl şekilleneceği meselesidir.

Ekranların değil, bilinçli tercihlerin belirlediği bir çocukluk ise hepimizin sorumluluğudur.

Nuh Naci Yazgan, adına üniversite kurulmuş, kim bu Nuh Naci Yazgan, şehre ne gibi hizmetleri olmuş ki adına üniversite kurulmuş hiç merak ettiniz mi?.

İldem bölgesinde Saffet Arıkan Bedük Bulvarı var, hemen eski vali demeyelim, şehre ne verdi ki adı bulvara verildi?

Şehit Jandarma Onbaşı Hakan Türk Caddesi… Sadece şehit dense, adres kolaylığı sağlamaz mı?

Talatpaşa Caddesi, kim bu Talatpaşa? Bizimle ne ilgisi var? Gençler nerden bilsin?

Şehit Miralay Nazım Bey Caddesi… Neden bu kadar uzun isim ve şehirle ne ilgisi var?

Koçkaya Caddesi, Salih Gıdık Caddesi, Hadi Sokak, Filyos, Zengin, Gerez, Kart, Damar, Ethem Öker, Karpuz Atan Caddesi…

Adına üniversite kurulan Melikşah kimdir mesela, gençler nerden bilecek? Gemlik Caddesi, Düğmeli Sokak, Süavi Yüzbaşı Halil Sokağı…

Tacettin Veli Bulvarı, Belsin de Eren Yıldırım Bulvarı. Kim bunlar diye merak ettiniz mi? Hoca Ahmet Yesevi, neden ismi verilmiş diye inceleyen oldu mu?.

Aslında ana artellere, caddelere isim verilirken vali isimleri konusunda bonkör davranıp daha önce hizmet etmiş belediye başkanlarına bu bonkörlüğü esirgememeliyiz. Hangi vali bu şehre ne kattı ki, isimleri verildi diye düşünmek gerekir. Her verilen isim sadece caddeye asılan bir tabela değilidir. Tapu dan her türlü adres bilgisine kadar, fatura düzenlenmesinden nüfusa kadar her yerde değişiklik yapılıyor. Ya isimler seçilerek verilmeli, ya da Amerika da olduğu gibi numaralandırılmalıdır. Örneğin Melikgazi 1. Cadde 14.

Değerli okur, arama motoruna şehrimiz ilginç cadde ve sokak isimleri yazınca karşımıza yüzlercesi çıkıyor. Neye göre bu isimler tespit ediliyor, meclis de isim verilirken ölçü nedir bilmiyoruz. Ama mesela Erciyes Üniversitesi’ne Turhan Fevzioğlu eklenemez mi? Kayseri'li kadirşinaslığı, vefası ve hayırseverliliği ile tanınır, bilinir.

En önemli yerlerden birine Osman Ulubaş ismi verilerek örnek ve teşvik yapılmalıdır. Her hayırseverin hayır yaptığı bölgelerde de isimleri yaşatılmalıdır.

Arama motorunda bakın, şaşıracağınız, gülümseyeceğiniz ve tanımadığınız o kadar çok isim var, şaşarsınız.

Yaşadığımız şehri tanımalı, merak etmeli ve öğrenmeliyiz. Yazmaya çalıştığımız isimleri bir misafiriniz size sorsa ne cevap verirsiniz? Behice Yazgan, Nuh Naci Yazgan ve diğer önemli şahsiyetleri bilmek, tanımak gerekir. Ne dersiniz?

GÜNÜN SÖZÜ: İyiyi ara, doğruyu ara ama sakın kusur arama, sınadığın yerden sınanırsın…

  Biri öğretmen, 8’i öğrenci hattan koparıldı, onlarca yaralı… Türkiye’nin hiçbir şekilde tanıklık etmediği bir durum ile karşı karşıyayız; müthiş bir sarsıntı…

  Ve ardından bilinen açıklamalar;

  Üzgünüz.

  Çok üzgünüz.

  Aşırı üzgünüz.

  Birde kınama faslı var tabii ki;

  Kınıyoruz.

  Çok sert biçimde kınıyoruz.

  En güçlü şekilde kınıyoruz.

  Şu yukarıdaki durum anlatan kelimeler-cümleler siyasiler dâhil, herkesin dilinden dökülüverdi. Ya arkadaş, neyin kafasıdır bu? Yaşanan her toplumsal olay sonrası beylik ifadeler, içi boşaltılmış ucuzluk yüklü anlamını kaybetmiş teselli sözleri filan… Yıllardır aynı yerde patinaj yapıyoruz… Geçiniz artık bu koflukları…

   Deprem, sel veya herhangi bir facia sonrası artık gına getiren cümleler silsilesi. Son iki olayda yine aynını gördük, tanıklık etmek zorunda kaldık. Nihayetinde sadede geldik, iki mahalle yine birbirine hücum etti, karşılıklı suçlamalar havada uçuştu filan. Yani kısır döndüğünün ağababası her gün olduğu gibi şiddetle vizyona girdi.

   Doğal olarak sofralarımızın vazgeçilmezi eli çubuklu-çubuksuz herbokologlar anında ekrana üşüştü, anlattı, anlattı, anlattı. Aklıselime amenna ancak, boş-beleşler konuştu da konuştu. Üç-beş gün daha konuşuyor, sonra da her şey unutulur gider. Bakın aynısını yaşayacağız, şuraya not düşüyorum.

Testi kırıldı ya, herkes yol göstermeye başladı. Testi kırılmadan bu ve benzeri olaylara kafa yoran, yol gösteren, tehlikeyi işaretleyen var mı, el cevap; ne yazık ki yok…

   Şimdi iki okul baskınıyla gündem alabora oldu ya aman Allah’ım, ver veriştir, say, sırala gitsin.

   Çok net ifade edeyim; iktidarı da aynı tonda, muhalefeti de. Kuru söz kalabalığının içinde kaybolup giden bir siyasi anlayışın getirdiği yerdeyiz. Onu dedin, bunu dedinden öteye geçmeyen siyasetle, kısır döngüye girdiğimiz,  geldiğimiz yerin adıdır bugün durduğumuz nokta.

  İktidar ve muhalefet, günlük basit çekişmelerden toplumun evrildiği yönü fark edemedi, idrak etmekten uzaklaştı. Yalnızca siyaset mi sınıfta kaldı, bilim-bilimsellik üretmekle mükellef olan üniversiteler ve akademisyenler de görmedi, duymadı, bilmedi-bilemedi… Oysa okullarda yaşanan şu katliam ve toplumsal çürümüşlükle her bir yerimize sirayet eden vahamet hallerinin adım adım geldiğini anlamamak için kör olmak gerekirdi, herkes de mış gibi yaptı…

   Yahu arkadaş, her şey bir tarafa, bu köşeden son üç yıl içinde toplumsal çürüme vehiddet-şiddete sarmalına dair en az 10 yazı paylaştım, tehlikeye dikkat çektim, girin arşive, ne dediğimi anlarsınız…

  Bugün okullarda, yarın başka koşullarda veya kadın cinayetleriyle, başka türlü, başka biçimde karşımıza çıkabilecek trajik hadiselerin önüne geçmek istiyorsanız ve samimiyseniz, bu durumun bir milli mesele olduğunun altını çizerek yola koyulmak durumundasınız. Eğer siz meseleyi hala kolluk güçleriyle hal yoluna koyma derdine düşerseniz, bilin ki bir kez daha kaybeden tarafta olursunuz. Toplumsal yozlaşma ve çürüme bütün ihtişamıyla(!) karşımızda duruyor. Hem de uzunca bir zamandır. İnsanlar öfkeli. O yüzden geniş kapsamlı, kısa ve uzun vadeli programlar derhal hayata geçmeli, yasalar yapılmalı. Tekrar ediyorum bu işin seni, beni, iktidarı ya da muhalefeti yok… Hepimiz için bir adım atılmalı.

  Aile, ekonomi, eğitim sistemi, sosyal medya, güvenlik ve en önemlisi adaletin gerçek manada temin-tesisini kapsayan, hatta bu havuzun genişletildiği, alanlarında yetkin akademisyenlerin hep birlikte çalışacağı; toplumu kapsayan, kucaklayan, rahatlatan, yasamanın da katkısıyla bir duruş ortaya koymak tek çıkar yol. Aksi halde bir arpa boyu yol gitme gibi şansa sahip değiliz.

  Yol ayrımındayız, gerisini siz bilirsiniz!

Her yıl kutlanan Turizm Haftası da bize bu gerçeği bir kez daha hatırlatır.

Çünkü turizm, ülkelerin vitrinidir; şehirlerin aynasıdır.

Bir şehre gelen turist, yalnızca o şehrin doğal güzelliklerini görmez. İnsanını tanır, yemeklerini tadar, sokaklarında yürürken ruhunu hisseder.

Bu yüzden turizm; sadece ekonomik bir faaliyet değil, aynı zamanda kültürel bir elçiliktir. Bir turist memnun ayrıldığında, o şehrin en güçlü tanıtımını yapmış olur.

Türkiye, bu anlamda büyük bir zenginliğe sahiptir.

Dört mevsimi yaşayan coğrafyası, tarihi mirası, eşsiz mutfağı ve misafirperver insanlarıyla adeta bir açık hava müzesi gibidir.

Ancak bu zenginliği korumak ve geliştirmek de hepimizin sorumluluğudur.

Çünkü turizm, sadece otellerin ya da acentelerin işi değildir; esnafından öğrencisine kadar herkesin katkı sunduğu bir alandır.

Turizm Haftası, aynı zamanda farkındalık haftasıdır.

Doğayı korumanın, tarihi eserlere sahip çıkmanın ve gelen misafire güler yüz göstermenin ne kadar önemli olduğunu hatırlatır.

Unutulmamalıdır ki; bir şehrin temizliği, düzeni ve insanının yaklaşımı, turistin hafızasında en çok yer eden detaylardır.

Özellikle Anadolu şehirleri, keşfedilmeyi bekleyen hazinelerle doludur.

Bu şehirlerin tanıtımı, yerel değerlerin korunması ve sürdürülebilir turizm anlayışının benimsenmesi, geleceğe yapılacak en değerli yatırımlardan biridir.

Sonuç olarak turizm, sadece gezmek ve görmek değil; anlamak ve anlatmaktır.

Turizm Haftası da bize şunu söyler:

Eğer yaşadığımız yeri seviyor ve değer veriyorsak, onu en iyi şekilde tanıtmak ve korumak zorundayız.

Çünkü her şehir, anlatılmayı bekleyen bir hikâyedir.

1’i öğretmen olmak üzere 4 can kaybı ve 20 yaralı var.

Fail: 8.sınıf öğrencisi.

Henüz çocuk sayılması gereken birinin sırt çantasında kitap yerine silahla okula girdiği bir ülkede, artık sadece bir olaydan değil, açık bir çöküşten söz ediyoruz.

Üstelik bu tekil bir vaka değil. Ondan bir gün önce Şanlıurfa’nın Siverek ilçesinde bir lisede yine bir öğrenci silahla okulu bastı, 16 öğrenci yaralandı.

İki ayrı şehir, iki ayrı okul… Ama aynı kâbus.

Bu tabloyu sadece bireysel bir trajedi olarak görmek, gerçeği inkâr etmektir.

Çünkü burada karşımızda duran şey bir anlık cinnet değil; biriken, büyüyen ve artık taşan bir sorunun sonucudur.

Peki, bu noktaya nasıl geldik?

Bir çocuk, neden silahla okula gitmek ister?

Öncelikle şu gerçeği net koyalım:

Ortada bir çocuk hatası yok.

Ortada bir suç var.

İşte tam da bu yüzden asıl soruya gelmek zorundayız:

Bir çocuk nasıl bu noktaya gelir?

Bu sorunun cevabı ise tek bir yerde değildir.

Ama kesin olan bir şey var: Bu tür olaylar bir anda oluşmaz.

Şunu kabul edelim:

Hiçbir çocuk bir sabah uyanıp “bugün silahla okula gideyim” demez.

Bu, adım adım biriken bir çöküştür.

Görülmeyen, duyulmayan, önemsenmeyen bir süreç…

Sorun tam da burada başlar: fark edilmemekte.

Bugün “güvenliği artıracağız” demek kolay.

Ama bu, meselenin yalnızca görünen kısmına müdahaledir.

Elbette okullarda güvenlik önlemleri gerçek ve etkili olmalıdır.

Giriş kontrolleri, risk analizi ve kriz yönetimi profesyonel bir şekilde uygulanmalıdır.

Ancak sadece bunlar yeterli değildir.

Bunun yanı sıra psikolojik destek sistemleri güçlendirilmeli.

Öğrenciler sadece akademik başarıyla değil, ruhsal durumlarıyla da takip edilmelidir.

Bunun için aileler başta olmak üzere ilgili tüm kurumlar ortak bir sorumluluk bilinciyle hareket etmelidir. Aksi takdirde, alınan her önlem sadece bir sonraki olayın ertelenmesinden ibaret kalır.

 Son olarak, bu elim olayda hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, ailelerine sabır; yaralılara ise acil şifalar diliyorum.

1996 yılında Amerika iş gezisi sırasında Amerikalı bakana bir soru sorar. Amerika Türkiye'de hangi bakanlığı merak eder? Amerikalı bakan ülkesinin Türkiye de enerji bakanının kim olacağı ile ilgilendiğini söylemesi heyette şaşkınlık yaratır. Masraflarını Amerika karşıladığı seyahatten dönünce Büyükşehir Belediye Başkanı Şükrü Karatepe'nin önerisi ile Yamula Barajı işine soyunur. Bu projeden de yüzünün akıyla çıkmayı başarır. 25 yıldır da yönetim kurulu başkanlığını sürdürür. Ülkenin takdir ettiği İpeksi Dokunuşlar projesi ve detayları, dost sigorta macerası kitap da yer alan bölümler. Başta da söylediğimiz gibi bir solukta okuyacağınız Cümle Kapısı Bekir Yıldız'ın yaşamından kesitler sunuyor.

Bekir Yıldız ile tanışmak, o nu tanımak gerçekten bir şans. Şehrimizin, ülkemizin bu saygın ismine sağlıklı ömürler diliyoruz. Cümle Kapısı sonrası Allah Cennet Kapısını da açmayı nasip etsin.

Günün sözü.. Sulamadığın solar, aramadığın unutur, ilgilenmediğin ölür.

  İşte bu olmaması gerekenler bölümüne dâhil bir eleştiriyi kamuoyunun vicdanına havale edeceğiz.

  Malum, herkesin tanıklığı eşliğinde alay-ı vâlâ ile Talas Belediyesi tarafından Zincidere Mesire alanı hizmete açılmıştı. Hem ilçenin, hem de Kayseri’nin nefes alması adına elbette alkışı hak eden bir hizmet anlayışıydı. İlgi de gördü. Görmeye de devam ediyor. Amma velakin son dönemde Talas Belediyesi’ne bir haller olmuş, enteresan bir karar çıkmış. Artık bu mesire merkezini tercihleyen otomobil sahiplerinden 50 lira otopark ücreti alınıyor. Parayı vermeyen, içeri giremiyor.

  Yakın zaman diliminde uygulamaya konulan, “Ver 50 lira, gir içeri” uygulaması ciddi manada tepki gördü. Benim anlayamadığım yer ve herkesin de tepsisine deden olan şey şu:

  Yahu arkadaş, iyi bir hizmetle bir mesire alanı hizmete sunulmuş… Amaç insanların burada nefes almasına sağlamak, doğayla buluşmasına imkân temin etmek. Yani maksat hâsıl olmuş. İyi güzel de, şimdi kalkıp buraya gelenlerden otopark ücreti talep etmek nedir yeni? Bu mantıkla hareket edersek, Kayseri’de tüm belediyeler, park alanları, mesire yerlerine gelen herkesten otopark ücreti talep edebilir… Şimdi bu durumun izahı var mı Allah aşkına? Olsa olsa buna kaşıkla verip sapıyla gözünü çıkarmak denir…

  Belediyelerin amacı şu mudur: Fırsatını buldum, yapıştır vatandaşın sırtına… Elbette düşünce bu olmamalıdır. Yangından mal kurtarır gibi, “Madem buraya kadar geldin, öde bakalım şu ücreti” demenin yanlış bir yol olduğunu açıkça deklare etmekte yarar var…

  Bakın mesele 50 lira değil, vatandaşa bakış acısı ve o zihniyet…

  Madem sosyal belediyecilik diye yola çıktınız, o halde otopark ücreti ne alaka arkadaş?

  Aslına bakarsanız, Talas Belediye Başkanı Mustafa Yalçın bu konularda özenli ve hassastır ama bu uygulama ne yakışık aldı, ne de şık durdu.

  Orta yerde net bir yanlış var…

  Ve biz yanlışa yanlış demeye devam edeceğiz!

Hukuk sistemlerinin temel amacı; toplumda adaleti, huzuru ve güvenliği tesis etmek, bireylerin hak ve hürriyetlerini korumaktır. Her hukuk sistemi kendi içinde bir bütündür. Tıpkı bir yapbozun parçaları gibi; haklar ve sorumluluklar birbirini tamamlayarak anlam kazanır.

Bu yüzden bir hukuk sistemine ait herhangi bir uygulamayı, bağlamından koparıp başka bir sisteme taşımaya kalktığınızda, o hassas denge bozulur. Sonuçta ortaya adalet değil; haksızlık ve hatta zulüm çıkabilir.

Bugün ne yazık ki toplumumuzda, özellikle aile hukukunda bu ikili yapıdan kaynaklanan ciddi sorunlar yaşanıyor. Nikâh ve boşanma konularında hem Medeni Hukuk’u hem de İslam Hukuku’nu birlikte uygulamak isteyen insanımız, bazen bilerek bazen de farkında olmadan haksızlıklara kapı aralayabiliyor.

Bu yazıda meseleyi nikâh üzerinden ele almak istiyorum.

Eğer “Kur’an’da nikâhın olmazsa olmazı nedir?” diye sorulacak olursa, cevabım nettir: Mehir. Çünkü Kur’an, nikâh bağlamında hiçbir hususun üzerinde durmadığı kadar mehir üzerinde durur. Hatta açıkça ifade etmek gerekirse; nikâhta şahit meselesine değinmeyen Kur’an, mehrin verilmesini nikâhın temel unsuru olarak vurgular. Nitekim Hz. Peygamber’in de sembolik dahi olsa mehirsiz bir nikâh akdetmediği bilinmektedir.

Bunun sebebi, Cahiliye döneminde ekonomik ve sosyal açıdan dezavantajlı konumda olan kadının korunma ihtiyacıdır. Miras hakkı olmayan, çalışma hayatına katılamayan kadın için mehir ciddi bir teminat niteliği taşımaktaydı. Bu nedenle Kur’an hem nikâh esnasında mehrin belirlenmesi hem de boşanma durumunda eksiksiz şekilde kadına verilmesi üzerinde ısrarla durmuştur:

“…İnanan namuslu, hür kadınlar ve sizden önce kendilerine Kitap verilenlerden namuslu, hür kadınlar -zina etmeksizin, gizli dost tutmaksızın namuslu bir biçimde (evlenmek üzere) mehirlerini verdiğiniz takdirde- size helaldir…” (Mâide 5/5). Görüldüğü gibi kadının helal olması mehrinin ödenmesi şartına bağlanmıştır. Bu konuda daha pek çok ayet zikretmemiz mümkündür.

Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken önemli bir denge vardır. İslam Hukuku’nda boşanan kadının uzun vadeli nafaka ya da tazminat hakkı bulunmaz. Kadın sadece iddet süresi boyunca nafaka alır. Çocukların bakım ve geçimi ise babaya aittir. Hatta anne çocuğunu emzirirse bunun karşılığında ücret talep etme hakkına sahiptir. İddet süresi sona erdiğinde ise eşler arasındaki bağ tamamen kopar.

Bugün yaşanan sorunların temelinde ise bu iki farklı sistemin “seçmeci” bir anlayışla uygulanması yatmaktadır.

İnsanlar, her iki hukuk sisteminin sadece kendi lehlerine olan hükümlerini alıp uygulamaya çalışıyor. Bu da adaleti değil, istismarı doğuruyor.

Örneğin; nikâh esnasında mehir belirleniyor. Ancak boşanma gerçekleştiğinde, bu kez Medeni Hukuk devreye sokularak nafaka ve tazminat da talep ediliyor. Böylece tek bir evlilik üzerinden iki ayrı sistemin tüm getirileri bir araya toplanıyor. Bunun sonucunda da kısa süreli bir evlilik sonrası yıllarca nafaka ödemek zorunda kalan insanlar ortaya çıkıyor. Kısa süren bir evlilik, uzun yıllar süren bir mağduriyete dönüşüyor.

Bu noktada sormak gerekiyor:
Bu durum adalet midir, yoksa açık bir haksızlık mı?

Daha da vahimi, son zamanlarda “mehir” kavramının istismar aracı hâline gelmiş olmasıdır. Gündüz kuşağı programlarında ve bireysel başvurularda görüyoruz ki; bazı kişiler, evlilik vaadiyle karşı tarafı kandırıp mehir adı altında ciddi maddi kazançlar elde ettikten sonra ortadan kaybolabiliyor. Bu durum, kimi zaman organize bir dolandırıcılık şekline bile dönüşebiliyor.

Üstelik mağduriyet sadece erkeklerle sınırlı kalmıyor; aileler de bu süreçten zarar görebiliyor.

Yakın zamanda karşılaştığım bir örnek oldukça çarpıcıydı. Bir hanımefendi, eşinin ailesine ait olan evi mehir olarak kendisine vaat ettiğini söyleyerek, bu evin kendi üzerine geçirilmesi için benden “dinî bir belge” talep ediyordu. Oysa kişinin, başkasına ait bir malı mehir olarak vaat etmesi zaten mümkün değildir. Bunu izah etmeme rağmen, talebinde ısrarcıydı.

Benzer şekilde, evliliği bir kazanç kapısı olarak gören, mehrini alır almaz evliliği bitirmeyi planlayan örneklerle de karşılaşmak mümkün.

Evlendiği erkeği bana getireceğini ve o beyefendiye “dinen mehrin kadının hakkı olduğunu, mutlaka verilmesi gerektiğini, bunun dini bir vebal olduğunu” anlatmamı isteyen birçok kadınla karşılaştım. Ama bunların birçoğunda kadınlar evlilik konusunda samimi değildi. Mesela yaşlı bir beyefendiyle evlenip onunla yatmak istemeyen bir kadın; “Hocam, bana 5000 Euro mehir verecekti. O kadar parası var. Ama ben onunla yatmayınca parayı cebine koyup yatıyor.  Bu mehir benim hakkım. Parayı alabilsem hemen evi terk edeceğim” demişti.

Diğer bir hanımefendi; 5 yıldır bir iş adamıyla dini nikahla yaşamış. Adam, kendisine mehir olarak, o günlerde çok yüksek sayılabilecek bir miktara bir ev bir de araba almış. 5 yıl boyunca gezmediği ülke, gitmediği tatil yeri kalmamış. Şimdi beyefendi ekonomik olarak bitmiş ve hanımefendi kendisini boşamasını istiyormuş.  Adam haklı olarak; “Beni bitirdin. Para bitince de istemez oldun. En azından ev ve arabayı ver. Ben de seni boşayayım” demiş. Bunlar hanımefendinin mehri ve hakkıymış.

Açık konuşmak gerekirse; mehrin bu şekilde kullanılması ne dinî ne de ahlaki bir davranıştır.

Çünkü Kur’an’ın emrettiği mehir, bir istismar aracı veya kazanç kapısı değil; bir güvence mekanizmasıdır. Aynı şekilde Kur’an’ın tarif ettiği nikâh da çıkar ilişkisine dayalı bir birliktelik değil bir hayat ortaklığıdır, sorumluluk temelli bir birlikteliktir.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey; iki ayrı hukuk sistemini keyfimize göre birleştirmek değil, hangi sistem uygulanacaksa onun bütünlüğüne sadık kalmaktır.

Aksi hâlde, adına ne dersek diyelim, ortaya çıkan şey adalet değil; zulümdür.

Vesselam.

Takvim yapraklarında sıradan bir hafta gibi görünse de, aslında bu toprakların en derin hikâyelerini içinde barındırır:

Şehitler Haftası.

Bu hafta, sadece bir anma değil; bir hatırlayış, bir yüzleşme ve bir vefa duruşudur.

Çünkü bizler, bugün özgürce nefes alabiliyorsak, bunu birilerinin gözünü kırpmadan verdiği en büyük bedellere borçluyuz.

Onlar ki, hayallerini yarım bırakarak bir milletin yarınlarını tamamladılar.

Şehitlik kavramı, bizim kültürümüzde sıradan bir kayıp değildir.

O, kutsal bir emanetin adıdır.

Bir annenin yüreğine düşen ateş, bir babanın sessiz gururu, bir eşin yarım kalan hikâyesi, bir çocuğun büyüyemeyen hatırasıdır şehitlik…

Ama aynı zamanda bir milletin dimdik ayakta kalma iradesidir.

Bugün bizlere düşen, sadece yılda bir hafta hatırlamak değil; her gün bu fedakârlığın farkında olarak yaşamaktır.

Şehitlerimizin bıraktığı miras; birlik, beraberlik ve vatan sevgisidir.

Onların uğruna can verdiği değerleri yaşatmak, en büyük vefa borcumuzdur.

Ne yazık ki zaman zaman unutkanlık hastalığına yakalanıyoruz.

Günlük telaşlar, kişisel kaygılar, küçük hesaplar arasında büyük bedelleri göz ardı edebiliyoruz.

Oysa bu topraklar, her karışında bir hatıra, her köşesinde bir fedakârlık barındırıyor.

Şehitler Haftası, bize şunu hatırlatmalı:

Bu ülke kolay kazanılmadı ve kolay da korunmuyor.

Her birimizin sorumluluğu, bu emanete sahip çıkmaktır.

Daha adil, daha güçlü, daha birlik içinde bir toplum olmak; şehitlerimize verebileceğimiz en anlamlı cevaptır.

Onları unutmadık, unutmayacağız.

İsimleri belki taşlarda yazılı, ama asıl yerleri milletin kalbidir.

Ruhları şad, mekânları cennet olsun…

Kayserispor Fenerbahçe arasında oynanan maçta Milletvekili Baki Ersoy'un bilet desteğinin ülke genelinde takdirle karşılandığını, yönetimin sesinin çıkmaması, prim desteği sağlamaması sanki birşeyleri kabullenmiş hissi yarattığı konuşuluyor. Baki Ersoy vekile de teşekkürler.

Yaşı 60 şı geçen gençler için önerimiz 3 D . Açalım, Düşme, Durma, Doyma.. Belli yaştan sonra düşmekle birlikle kırılmalar, zor geçen tedavi süreci dikkate alınarak düşmemeye özen göstermek gerekir. Hareketsiz yaşam elbette hastalığın daveti gibidir. O nedenle Durma, hareket et tavsiyesinde bulunuyoruz. Alınan kilolar verilemiyor, bu nedenle doymadan sofradan kalkmak sağlıktır.

Yaşı 40 ı geçenler için yine 3 D önerimiz var. Kilo almamak, kucağında yükle gezmemek için formülümüz, yani önerimiz Düdüğüne Dur De.Az ye..

Geçtiğimiz günlerde polisimizin başarılı çalışmalarında dur ihtarına uymayıp önce araçla, sonra yaya olarak kaçmaya çalışan sürücü 3.27 promil alkolli çıkıp 450 bin lira cezadan kurtulamadı.

Fen Bilimleri Koleji öğrencilerinin Cumhuriyet Meydanında yanlarında getirdikleri kitaplarla okuma etkinliği düzenleyip farkındalık yaratmalarının takdirle karşılanıdığını, cep telefonlarından başlarını kaldırmayan yaşıtlarına da örnek olduklarını ve bu tür eykinliklere devam edeceklerini vatandaşlarca takdfirle karşılandığını gözlemledik.

Ülkemizde internette işlenen suçların % 62 si kumar oynanması ve yer temini,% 25 müstehcenlik,% 11 fuhuş olarak bakanlıkça açıklandı.

Türkiye Büyük Millet Meclisinde Milletvekillerinin mesleklerine bakalım.(Milletvekilliği meslek değildir, emekliliği de olmamalıdır).

Mülki İdare Amiri 6, Siyaset bilimcisi 7, Sosyolog  9 ,Yazar 9 ,Hukukçu 10 ,Çiftçi 10 ,Mali Müşavir 11, Eczacı 11 ,Gazeteci 18 ,İnşaat mühendisi 22 ,Bürokrat 24 ,Tıp doktoru 32 ,Ekonomist 33 ,Eğitimci 37, Akademisyen 42, Avukat 122 ,İş insanı 158 .

Dünyanın en lerine bakalım..Dünyanın en pahalı ülkesi İsviçre.

Dünyanın en ucuz ülkesi Pakistan

Dünyanın en adaletli ülkesi Danimarka

Dünyanın en adaletsiz ülkesi Venezuela

Dünyanın en güvenli ülkesi (Polisler silah taşımaz) İzlanda

Dünyanın en az güvenli ülkesi Afganistan

Dünyanın en çok borcu olan ülkesi Japonya

Dünyanın en az borcu olan ülkesi Brunei

Dünyanın en zengin ülkesi Lüksemburg

Dünyanın en fakir ülkesi Güney Sudan

Dünyanın en az yolsuzluk yapılan ülkesi Danimarka

Dünyanın en fazla yolsuzluk yapılan ülkesi Somali

Dünyanın en mutlu ülkesi Finlandiya

Dünyanın en mutsuz ülkesi Afganistan

Dünyanın en çok ziyaret edilen ülkesi Fransa

Dünyanın nüfus en fazla olan ülkesi Hindistan

Dünyanın nüfusu en az olan ülkesi(800 kişi) Vatikan

Dünyanın en soğuk ülkesi - 68 Rusya

Dünyanın en sıcak ülkesi 54' Kuveyt.

Günün sözü ;Askıda ekmek yetmez, askıda ahlak, namus, edep, dürüstlük, saygı, gıybetsizlik, adalet, hukuk, vicdan da olmalı ki, eksiği olan tamamlasın..

  Hep bir anormallik, hep bir çatışma, ötekileşme.

  Bir faciadan diğerine, bir tutuklama-gözaltından öbürüne baş döndüren günlerin eşlikçisi olduk.

  İşimiz kamplaşma, gücümüz kutuplaşma.

  Hayatın her alanında linç kültürü oluştu. Kör tuttuğunu öpüyor anlaşılacağı üzere. Birlikte yaşama kültürümüz ve insani değerlerimiz yerle yeksan.

  Ülke sınırları içinde akla gelebilecek-gelmeyecek her türlü müptezellik aldı başını son sürat gidiyor. Vallahi kimin eli, kimin cebinde belli değil. Yozlaştıkça yozlaşmanın dibini bulmaya çalışıyoruz zahir.

  Sorgulamak… Düşünmek… Okumak yerine, ‘biatsa biat, itaatse itaat’ diye diye geldiğimiz yer, elinin körü, cehennemin dibi oldu.

  Saygı, empati gibi yetilerimizi kaybetmemizin üzerinden hayli zaman geçti…

  Hukuksuzluk, hukukun bizatihi kendisine dönüşüverdi.

  Bendensen yaşa, değilsen zıkkımın kökü halleri şu sıralar fena halde geçer akçe.

  Her şey sloganik… Herkesler ucuz ahkâm kesme modunda. Kahramanlıkla, hainlik an meselesi bu ülkede. Birilerinin kahramanı, diğerinin haini, birilerinin haini diğerlerinin kahramanı. İşte tam böyle karpuz gibi orta yerden ayrıldık.

  Ve bunlarla birlikte birde nemelazım kültürü gelişti. Görmedim, bilmiyorum, duymadım faslına ‘Bana ne, bana dokunmayan yılan bin yaşasın’ tarzı egemenliğini bilfiil ilan etti, kapsama alanını da genişletti.

  Onlarca, yüzlerce, binlerce saçmalık karşısında normatif değerler yerine, arsızlığı, ahlaksızlığı, aşağılık yaşam biçimi olarak önceleyenlerin el üstünde tutulduğu karaktersizlik yüklü yavşaklığın önünde selam durmayı içselleştiren ve en büyük marifeti ‘Siz nasıl tensip buyurursanız efendim’ dışında hiçbir vasfı olmayanların hak etmedikleri koltukları işgaliyle başladı aslında her şey… İşte bu yüzdendir ki burnumuz b.ktan çıkmıyor. O kafayla ne köy olur bizden, ne de kasaba.

  Ya vicdan, adalet, liyakat tarafını seçeceğiz veya mahalleler arasında birbirinin başına gelenlere oturup gülenlerden olacağız, “İyi oldu deyyusa” demeye devam edeceğiz. Ta ki, bir gün bizim kapımız çalınana kadar… Ya rüzgârın önünde kuru yaprak misali savrulup gideceğiz, ya da farklılıklarımızla                      birbirimizi kabul ederek var olacağız. Karar sizin.

 Ne diyordu çağ kapatıp, çağ açan büyük hükümdar Fatih Sultan Mehmet:

 Aklı öldürürsen, ahlak da ölür…

 Akıl ve ahlak öldüğünde ülke bölünür…

 Kadıyı satın aldığın gün, adalet ölür…

 Adaleti öldürdüğün gün, devlet de ölür…

 O zaman Nizâmülmülk sözüyle kıssadan hisse diyelim ve noktalayalım günü: Sultanın köpeği sultandan daha tehlikelidir. Çünkü; sultan ısırmaz ama köpeği ısırabilir…

Sokaklarında insanlar gönül rahatlığıyla yürüyebiliyor, çocuklar parkta neşeyle oynuyor, gecenin ilerleyen saatlerinde bile hayat güvenle akıp gidiyor.

İşte bu tablonun arkasında çoğu zaman görünmeyen ama varlığı her an hissedilen bir güç vardır: polis.

Polis Haftası, sadece bir meslek grubunu anmak için değil; aslında toplum olarak güven duygusunun ne kadar kıymetli olduğunu hatırlamak için önemli bir fırsattır.

Çünkü güven, günlük hayatın en temel ama en çok ihmal edilen ihtiyaçlarından biridir.

Ta ki bir gün eksikliği hissedilene kadar…

Polis olmak; sadece üniforma giymek, bir görev tanımını yerine getirmek değildir.

Polis olmak, gerektiğinde kendi hayatını ikinci plana atabilmektir.

Bir olay yerine koşarken ardında bıraktığı ailesini düşünmek, ama buna rağmen görevini aksatmamak demektir.

Soğukta, sıcakta, gecede, gündüzde aynı sorumluluk bilinciyle ayakta durabilmektir.

Onlar çoğu zaman bir olayın en kritik anında sahnededir.

Kimi zaman bir hayat kurtarır, kimi zaman bir suçu engeller, kimi zaman da sadece varlığıyla caydırıcı olur.

Belki de en zoru, her gün insanlığın hem en iyi hem de en zor yüzleriyle karşılaşmalarına rağmen mesleklerini aynı ciddiyetle sürdürebilmeleridir.

Elbette her meslek gibi polislik de eleştiriden muaf değildir.

Ancak büyük resme bakıldığında, bu teşkilatın temelinde fedakârlık, disiplin ve kamu hizmeti anlayışı yatar.

Bu yüzden Polis Haftası, sadece teşekkür etmek değil; aynı zamanda empati kurmak için de bir fırsattır.

Unutmamak gerekir ki huzur, kendiliğinden var olan bir şey değildir.

Birilerinin emek verdiği, nöbet tuttuğu, gerektiğinde risk aldığı bir değerdir.

İşte o değerin adı da çoğu zaman “polis”tir.

Bu vesileyle, huzurumuz için gece gündüz demeden çalışan tüm emniyet mensuplarının

Polis Haftası’nı kutluyor; görevleri başında hayatını kaybedenleri rahmetle, gazileri minnetle anıyoruz.

Ligde kalan haftalarda işimiz oldukça zor. Hem de çok zor desek tam yeri aslında.  Her maç final ve her puan artık çok önemli. Kasımpaşa mağlubiyetini unutturmak isteyen Kayserispor, şampiyonluk yarışı veren Fenerbahçe’yi yenecek güce sahip.

Bugün ki rakibimiz bizim ligdeki rakibimiz değil. Kümede kalma savaşı verdiğimiz bu süreçte rakiplerimiz ile evimizde oynamanın avantajını iyi kullanmamız lazım. Özellikle Çaykur Rizespor ve Eyüpspor maçlarını.  İç sahada puan kaybına tahammül yok artık. Deplasmanda alınacak her puan ise önemli.

Artık bugün ki Fenerbahçe maçı ile birlikte söz tamamen yönetim, teknik heyet ve futbolcularda. Herkes kendisine yakışanı yapma zamanı.

Taraftara sözüm ve lafım yok olamaz zaten. Sarı-Kırmızılı taraftarlar her zaman her yerde gerekeni fazlası ile yapıyor.

Kritik maçlar, kritik haftalar ve kritik süreçler bizi bekliyor. Kenetlenme, odaklanma ve sahip çıkma zamanı. Kalan haftalarda alacağımız puanlar bizim kendi kaderimizi belirleyecek. O yüzden birlik ve beraberlik içerisinde olmak.

Sen, ben yok KAYSERİSPOR var.

Bugün vurduğunuz gol olsun..

Puanız ise 3 olsun…

Önce düşüncülerimin sonucunu söyleyeyim sonra da açılımını yapayım:

İyi ki varsın Baki Ersoy!

Kayserispor’un başı ne zaman sıkışsa Kayseri’nin yiğit vekili orada. Transfer kapanır, açılması için gerekli parayı bulur.

Transfer yapılacak olur tüm bağlantıları ile gerekeni yapar.

Tüm bunlar yeterli olmaz her maç taraftara bilet hediye eder ki Kayserispor sevgi herkese aşılansın.

Şunun da altını çizelim, bilet hediye ederken bilet fiyatlarının hiç önemi yoktu. 38 TL iken de aynı oranda bilet fiyat eder 5 bin TL olsa da hediye eder.

Yani maddiyat bir yana tek düşüncesinin Kayserispor olduğunu ortaya koyar.

Sevdamız Kayserispor söyleminin sadece bir slogan olmadığını hayatın her anlamında kanıtlar.

Kayserispor’un yanı sıra Erciyes 38 FK için de gereken ne varsa yapar ki Kayseri gençliğinin, Kayseri’den yetişen futbolcuların bir hedefi olsun.

Ben konuya sadece spor üzerinden bakıyorum. Spor dışında bu şehre kattıklarını saymakla bitiremezsiniz.

Kayserispor bugün yoluna Süper Lig’de devam ediyorsa bunun tek ama tek sebebi Baki Ersoy’dur.

Sanırım buna kimsenin itirazı olamaz.

Baki Ersoy gibi bir değere bu şehrin derin bir teşekkür borcu vardır. Gerçi kendisinin bir beklentisi yok onun altını da kalın bir şekilde çizelim. Ama beklentisi yok diye böyle bir değere teşekkür borcumuzu ödememek olmaz.

İyi ki varsın Baki Ersoy!

Kayserispor seninle güçlü, Kayserispor’un geleceği seninle daha güvenli.

İyi ki varsın Baki Ersoy!

Bir şehrin gençliği hiç bir menfaat gözetmeden kendisine sahip çıkan senin gibi bir ağabeyi olduğu için çok şanslı.

TDK'ye göre şehâdet kelimesinin anlamı şu şekildedir:

- Tanıklık

- Yüksek bir ülkü uğrunda ölme, şehit olma

İman sahibi insanları, düşmanlarına karşı üstün kılan en mühim sır, “Ölürsem şehidim, kalırsam gazi!” inancıdır. Bu durum, âyette “İki güzelden biri” şeklinde ifade edilmiştir. Yani, mü’min için savaş sonucunda elde edilecek iki güzel mertebe; ya galip gelmek ya da şehâdet şerbetini içmektir. Şehâdet: Hak yolunda, vatan uğrunda canını feda ederek ölme, şehit olma demektir.

Şehâdetin Allah katında kadri ve kıymeti pek yücedir. Ahirette en büyük rütbenin peygamberlikten sonra şehitlik olduğu belirtilmektedir.

Cenab-ı Hak; “Allah yolunda öldürülenler için “ölüler” demeyin. Hayır, onlar diridirler, fakat siz bilemezsiniz.”  buyurmaktadır.

Allah yolunda ölmek, yani şehit olmak sıradan bir iş değildir. Bunun içindir ki, her mü’min, şehit olmayı bin can ile arzu eder.

“Cennete giden hiç kimse, yeniden dünyaya dönmeyi ve dünyalık adına herhangi bir şeyin kendisi için olmasını istemez. Şehit olan kimse bunun dışındadır. O, gördüğü o büyük mükâfattan dolayı, on defa (Allah yolunda) ölmek için dünyaya dönmeyi temenni eder.”

Din, iman, Kur’ân ve vatan müdafaası için savaşmak cihad; böyle bir savaşta ölmek ise, mânen dirilmek olan şehitlik; yani, şehâdet şerbeti içmektir.

İslâm ve Osmanlı tarihine bakıldığında, Müslüman’ın ordusu pek çok defa, askerî teçhizatı kendisinden çok daha güçlü olan birçok orduyu hüsrana uğratmayı başarmıştır.

Onları zafere götüren saik, tevekkül ve Allah’a olan imanlarıdır.

Bunun en önemli örneklerinden biri ise birçoğumuzun kullandığı, ama manasını ve nereden geldiğini bilmediğimiz “Şehâdet şerbeti” deyimidir.

Savaşlarda yaralanan, ancak yarası ağır ve -zahiren- kurtulma ümidi bulunmayan askerlere, hekim, yanında taşıdığı ve ‘Hekim Matarası’ denilen mataradan, son anlarında ağzı tatlansın diye şerbet verirmiş. İçenler de öleceklerini anlarmış. Bu sebepten, şerbete, “Şehâdet şerbeti” denilmiş.

Bu şerbeti sıradan şerbetlerden ayıran ve özel kılan iki şeyden birincisi, şerbetin zemzem suyu ile hazırlanması. İkincisi ise, sadece son nefesten önce içilmesi / içirilmesi!

Yani, dünyadaki son yudum… Ailemiz, şehitlerimiz ve tüm geçmişlerimiz içi bir Fatiha okuyalım...

Günün sözü: Herşeyin en iyisine sahip olan değil, sahip olduğunun tadını çıkaran mutludur..

Bu ve analoji yüklü aforizmalar, üfürüzmalar mı adına ne koyarsanız artık, popüler kültürün bir üst versiyonuna geçtik… Dünya yansa yorganım da yok, hayfım da ruh halinin dayanılmaz iritesiyle yol alıyoruz epeyce bi zamandır… Her türlü müptezelliği içselleştirdik, kabullendik, kanıksadık, sıradanlaştırdık hep birlikte ve yaşayıp gidiyoruz işte…

Hal buyken, hiçbir şeyi dert etmeden yaşayıp gidiyoruz, ne âlâ memleket…

Kimse farkında mı bilmiyorum ama bakın aslında bize olan ne, dikkatle okuyalım:

Amerikalı biyolog John B. Calhoun, 1970 yılında sosyal davranışların yoğun nüfus koşulları ve aşırı konfor ortamında nasıl değişeceğini incelemek amacıyla ünlü deneyini gerçekleştirmiştir. “Evren 25” olarak adlandırılan bu çalışmada, yiyecek, su, barınak ve güvenlik gibi tüm temel ihtiyaçların karşılandığı, doğal düşmanlardan arındırılmış, fiziksel ve psikolojik stres faktörlerinin minimuma indirildiği özel bir çevre tasarlanmıştır. Bu ortama dört çift fare (iki dişi ve iki erkek) yerleştirilmiş ve bireylerin davranışsal süreçleri gözlemlenmiştir. Deneyin başlangıç aşamasında fareler yüksek bir üreme oranı göstermiş, nüfus hızla artmıştır. Ancak yaklaşık 315. günden itibaren üreme oranında belirgin bir düşüş gözlenmiştir. Popülasyon 600 bireye ulaştığında ise yeni sosyal dinamikler ortaya çıkmıştır: belirgin bir hiyerarşik yapı, bazı bireylerin izolasyonu ve “sefiller” (the miserable) olarak tanımlanan sosyal açıdan dışlanmış bir grup oluşmuştur. Güçlü erkek fareler, zayıf bireylere yönelik saldırgan davranışlar sergilemiş; bu durum erkeklerin önemli bir kısmında psikolojik çöküşe yol açmıştır. Dişi farelerin bir kısmı yavru bakımını reddetmiş, hatta saldırgan eğilimler göstermeye başlamıştır. Bu süreç sonucunda yavru ölümleri %100’e ulaşmış, üreme tamamen durmuştur. Gıda bolluğuna rağmen yamyamlık, anormal saldırganlık ve homoseksüel davranışlar gibi sıra dışı tutumlar gözlemlenmiştir. Deneyin başlamasından yaklaşık iki yıl sonra son fare doğmuş, 3 yıl sonra 1973 yılına gelindiğinde popülasyon tamamen yok olmuştur. Önemli bir bulgu olarak, Calhoun’un bu deneyi farklı koşullarda 25 kez tekrarlamasına rağmen her defasında benzer sonuçlar elde edilmiş; yani toplumun kaçınılmaz biçimde çöküşe sürüklendiği görülmüştür.

Calhoun'un vermek istediği mesaj açıktı: Eğer toplumlar ya da bireyler hiçbir çaba göstermeden tüm konfora sahip olursa, sonuç kaçınılmaz olarak içten çöküş olacaktır…

Cumhuriyet'e ve onun sağladığı kazanımlara bir çırpıda ulaşan bu toplum, yukarıda yer alan nedende olduğu gibi elimizin altından nelerin kayıp gitmekte olduğunun farkında mı?

Cüzdanlarımız hafifliyor, ama sorumluluklarımız artıyor.

Bir zamanlar cebimizde taşıdığımız banknotlar, bugün yerini telefon ekranlarına, kartlara ve görünmez dijital bakiyelere bırakıyor.

Peki bu dönüşüm sadece bir kolaylık meselesi mi, yoksa ekonomik ve toplumsal bir kırılmanın eşiğinde miyiz?

Dijital para sistemleri hız, pratiklik ve güvenlik vaat ediyor.

Market kasasında saniyeler içinde ödeme yapmak, fatura kuyruğuna girmeden işlemleri tamamlamak, hatta para transferlerini zahmetsizce gerçekleştirmek…

Tüm bunlar dijitalleşmenin sunduğu cazip avantajlar.

Özellikle genç nesil için “nakit” artık neredeyse nostaljik bir kavram haline gelmiş durumda.

Bir diğer mesele ise erişim.

Dijital sistemler herkes için eşit mi?

Kırsalda yaşayan, teknolojiye erişimi sınırlı olan ya da dijital okuryazarlığı düşük bireyler için nakit hâlâ vazgeçilmez.

Ekonomik açıdan bakıldığında da dijitalleşme yeni güç dengeleri yaratıyor.

Öte yandan kriz anlarını düşünmek gerekiyor.

Elektrik kesintileri, sistem arızaları ya da siber saldırılar…

Böyle durumlarda dijital para ne kadar güvenilir?

Nakit, tüm teknolojik gelişmelere rağmen hâlâ “son çare” olma özelliğini koruyor.

Yani ne tamamen nakitsiz bir dünya ne de dijitalleşmeden uzak bir ekonomi.

Asıl mesele, bu iki sistem arasında denge kurabilmek.

Sonuç olarak, dijital para kaçınılmaz bir gerçek.

Ancak bu dönüşümün yönünü belirleyecek olan teknoloji değil, toplumun kendisi olacak.

Kolaylık uğruna özgürlükten, hız uğruna eşitlikten vazgeçip geçmeyeceğimize karar vermek zorundayız.

Çünkü mesele sadece “nasıl ödediğimiz” değil, aynı zamanda “nasıl bir dünyada yaşamak istediğimizdir.”

2021 yılında 1 milyon 186 bin olan kaza sayısı;

2022’de 1 milyon 232 bine,

2023’te 1 milyon 314 bine,

2024’te ise 1 milyon 444 bine yükselmiş durumda.

Ancak asıl dikkat çekici olan, kusur dağılımı. Ölümlü ve yaralanmalı kazalarda sorumluluğun büyük bölümü sürücülere ait.

2021’de %87 olan bu oran, 2022’de %86, 2023’te %88 ve 2024’te %90’a kadar çıkmış durumda.

Bu tablo bize açık bir gerçeği gösteriyor: Sorun yollarda değil, direksiyon başında.

Peki, bu tabloyu yaratan ne?

Her şeyden önce, trafik kurallarını ihlal etmeyi sıradanlaştıran bir anlayışla karşı karşıyayız.

Kırmızı ışıkta geçmek, hız sınırlarını aşmak ya da emniyet kemeri takmamak hâlâ birçok sürücü için küçük ihlaller olarak görülüyor. Oysa bu “küçük” görülen ihlaller, binlerce insanın hayatına mal olan büyük sonuçlar doğuruyor.

Üstelik son dönemde yapılan düzenlemeler de bu tabloyu değiştirmeye yetmiş görünmüyor.

2026 yılında trafik cezaları %25,49 oranında artırıldı. İlk bakışta bu artışın, sürücü davranışlarını olumlu yönde etkilemesi ve kazaları azaltması beklenirdi.

Ancak ortaya çıkan sonuç farklı oldu: Cezalar arttı, fakat kazalar azalmadı.  

İşte tam da bu noktada açıkça görülüyor ki, caydırıcılık sadece maddi yaptırımlarla sağlanamıyor.

Çünkü trafik kuralları, yalnızca ceza korkusuyla uyulacak kurallar değildir. Aksine, toplumun her bireyi tarafından içselleştirilmesi gereken bir yaşam disiplinidir.

Bu nedenle çözüm, yalnızca daha fazla ceza yazmakla değil; daha fazla bilinç oluşturmakta yatıyor.

Eğitimden denetime, toplumsal farkındalıktan bireysel sorumluluğa kadar uzanan geniş bir dönüşüm gerekiyor. Ve unutmamak gerekir ki trafik, bireysel bir özgürlük alanı değil, toplumsal bir sorumluluk alanıdır.

...Trafik açısından büyük önemi olan Kartal Kavşağı projesine başlandığını, Memduh Büyükkılıç Başkanın hemen her gün denetleme yaptığını.

...İran ile Abd ve İsrail savaşında Hürmüz Boğazının öneminin sadece petrol taşımacılığı olmadığını, öyle olsa çoktan o bölhgenin havaya uçurulacağını.

...Hürmüz Boğazının asıl önemi, dünya haberleşme, iletrişim internet gibi tüm iletişim araçlarının kablo ağının buradan geçtiğini.

...Hürmüz Boğazı vurulursa dünyanın 1700 lü yıllara dönebileceğini. Bu durumun Hürmüz Boğazını dokunulmaz kıldığını.

...Dünya kupasına yıllar sonra katılma başarısını gösteren bizim çocukların herkesi sevince boğduğunu, dünya kupası maçlarımızın sabah 5 ve sabah 7 de oynanacağını.

...1954 yılında katıldığımız dünya kupasına İspanya ile çekilen kura sonucu katıldığımızı.

...Dünya kupasına katılma başarısı gösteren takımımıza federasyon başkanınca 3 milyon dolar değerinde 34 villa verileceğini.

...2024 Yılından bu zamana kadar İçişleri Bakanlığınca 1048 belediye başkanı için soruşturma izni verildiğini.

...Bunların 472 akp,267 chp,78 mhp,4 iyi,16 dem ve 201 çeşitli parti ve bağımsızlar olduğunu.

...Ülkemizde ortalama yaş süresinin 78.3 olduğunu, en fazla ömrün Trabzon 80.3 olarak belirlendiğini.

...Üçüncü dünya savaşı çıksa, savaş sonrası dünyayı hangi lider yönetsin şeklinde yapılan ankette il sırada Jınpin (Çin),İkinci sırada Turmp (Abd),üçüncü sırada Putin(Rusya),dördüncü sırada Modi (Hindistan) ve Erdoğan(Türkiye) sonucu çıktığını.

...Plakalara ceza yazılmaya başlanınca(Elbette milletvekilleri, eski milletvekilleri, yargı dahil değil) plakanın kameralarca tespitini imkansız kılan saydam plaka gizleme spreyinin piyasaya sürüldüğünü.

...2026 yılı bütçesine trafik cezalarından 140 milyar 135 milyon lira olarak belirlendiğini.

...Şehrimizde Vali Gökmen Çiçek'in şahsi çabasıyla 65 spor okulu açıldığını,16 bin kişinin spor yaptığını, malzeme için sporculardan para alınmadığını.

...Erciyes kış sporları merkezine 3 milyondan fazla ziaretçi geldiğini, hedefin nisan ayı sonuna kadar kayak yapılması olduğunu.

...Talas Belediye Başkanı Mustafa Yalçın'ın kütüphanede en fazla kitap okuyanları ödüllendirmesinin büyük takdir gördüğünü.

...Memduh Büyükklıç Başkanın Hacılar Hürmetçi bölgesine yaptığı büyük yatırımın çevre insanı tarafından çok beğenildiğini.

...Büyükşehir Belediyesinin 7 yılda 786 bin ağacı toprakla buluşturduğunu.

...Kocasinan belediyesinin 2024 yılında hayata geçirdiği hububat eleme ve paketleme tesisinin çok faydalı olduğunu.

...Melikgazi Belediye Başkanı Mustafa Palancıoğlu'nun gençlere helikopter kazandırmasının gençler arasındaki coşkusunun, memnuniyetinin görülmeye değer olduğunu.

...DUYDUNUZ MU?.

Günün sözü : Allah'ım, herkesi kötü insanlardan değil, insan taklidi yapıp, kötülük için açık arayanlardan korusun.

 İkiyüzlüyüz… Bu ikiyüzlülük neden bu kadar yaygın ve neden bu kadar ısrarla karşımızda duruyor? Aslında cevap basit: Sistem buna teşvik ediyor, kültür buna izin veriyor, korku buna mecbur kılıyor. Bir toplum düşünün ki, açıkça ‘farklıyım, eleştiriyorum, hata yapıyorum’ demek bedel gerektirsin. Bedel dediğimiz şey bazen iş kaybı, bazen sosyal linç, bazen aile baskısı, bazen de doğrudan devlet mekanizmasının sopası olsun. Böyle bir ortamda birey ne yapar? Doğal olarak maske takar. Kamusal alanda temiz pak görünmek, özel alanda ise sistemin gerektirdiği her türlü esnekliği göstermek zorunda kalır. Bu maske, artık sadece bireysel değil, kolektif bir ritüel haline geldi. Yüksek sesle ahlak dersi verenlerin, ertesi gün tam tersini yaptığına dair örnekler o kadar çok ki, artık şaşırmıyoruz bile. Siyasette, medyada, iş dünyasında, hatta mahalle arasında… Mesela, en çok ahlak bekçiliği yapan kesimlerin, kendi özel hayatlarında en çok savrulan esnekliği gösterdiği bir tesadüf değil; doğrudan bir savunma mekanizması. Yüksek sesle bağırdıkça, kendi kirini daha iyi örtebiliyorsun. Pek âlâ neden bu kadar kir var da kimse kabul etmiyor? Çünkü kir, artık bireysel değil; sistematik. Rüşvet yaygınsa, torpil normalse, ihale usulsüzlüğü kural haline geldiyse, neredeyse herkes bir yerden dokunmuş oluyor. Ama itiraf edersen dışlanırsın. Reddedersen sistem seni ezer. O yüzden herkes sus pus, herkes ‘el âlem ne der’ kaygısıyla tertemiz poz kesiyor. İşte o korku” korku da bu işin en güçlü yakıtı. Türk toplumunda bireysel onur değil, toplumsal imaj ön planda. Şık giyiniyorsun, dindar görünüyorsun, milliyetçi slogan atıyorsun, yardımsever pozlar veriyorsun… Ama arka planda dönen ilişkiler, para trafiği, güç oyunları bambaşka. Temizlik dış görünüşte, kir ise perde arkasında kalıyor. Bu döngü neden kırılmıyor? Çünkü kırılması için üç şey lazım:

 Baskının azalması (sansür, linç, cezalandırma kültürünün zayıflaması)

 Şeffaflığın artması (hesap verebilirlik gerçekten işler hâle gelmesi)

 Ahlakın ‘görünüş’ten, ‘davranış’a makas değiştirmesi…

 Amma velakin mevcut düzen, tam tersini ödüllendiriyor. İkiyüzlülük kariyer yaptırıyor, dürüstlük ise genellikle fatura kesiyor, bedel ödetiyor. Sonuçta ortaya çıkan manzara şu: Bir toplum ki herkes biraz kirli, ama kimse kirli olduğunu kabul etmiyor. Herkes biraz yalancı, ama herkes birbirine “doğru sözlü” rolü oynuyor. Bu, sadece bireylerin suçu değil; uzun yılların birikimi, otoriter geleneklerin mirası, korku ile çıkar arasındaki o zehirli evliliğin meyvesi. Belki de asıl soru şu: Bu maskeyi ne zaman indireceğiz? Ne zaman “temiz görünmek” yerine “temiz olmak” öncelik olacak? Yoksa bu tiyatro daha uzun yıllar devam mı edecek? Zira biliyoruz ki, maske taktıkça yüzümüzün aslı unutuluyor. Ve bir gün, aynaya baktığımızda tanıyamayacağımız noktaya taşınıyoruz, gelebiliyoruz. O gün, kapıyı tam olarak araladığında ise her şey için çok ama çok geç olacak.

Sağlık olmadan hiçbir şeyin anlamı yok.

Ne başarı, ne para, ne de hayaller…

Hepsi ancak sağlıklı bir beden ve zihinle değer kazanır.

Oysa modern yaşam, bizi tam da bu en temel değerden uzaklaştıracak alışkanlıklarla çevrili.

Sabah aceleyle geçiştirilen kahvaltılar, saatlerce hareketsiz kalınan işler, stresle dolu zihinler ve uykusuz geceler…

Bunların her biri, zamanla birikerek sağlığımızdan çalıyor.

Çoğu kişi sağlığın kıymetini, ancak onu kaybetmeye başladığında anlıyor.

Oysa önemli olan, hastalanmadan önce önlem almak.

Sağlıklı bir yaşam, aslında sanıldığı kadar karmaşık değil.

Dengeli beslenmek, düzenli hareket etmek, yeterince uyumak ve stresten mümkün olduğunca uzak durmak…

Bu basit gibi görünen alışkanlıklar, hayat kalitemizi doğrudan belirliyor.

Günde yarım saatlik bir yürüyüş bile hem bedeni hem zihni yenilemeye yetebiliyor.

Bir diğer önemli konu da zihinsel sağlık.

Sürekli rekabet, gelecek kaygısı ve sosyal baskılar, ruhsal yorgunluğu artırıyor.

Kendimize zaman ayırmak, sevdiklerimizle vakit geçirmek ve gerektiğinde “dur” demeyi bilmek, en az fiziksel sağlık kadar önemli.

Unutmamak gerekir ki sağlık, ertelenebilecek bir konu değildir.

“Şimdi çalışayım, ileride dinlenirim” anlayışı çoğu zaman geri dönülmesi zor sonuçlar doğurur.

Çünkü kaybedilen sağlık, her zaman geri kazanılamayabilir.

Kısacası, hayatın temeli sağlıktır.

Ona iyi bakmak ise bir lüks değil, bir sorumluluktur.

Kendimize yapacağımız en büyük yatırım; daha bilinçli, daha dengeli ve daha sağlıklı bir yaşam sürmektir.

Çünkü gerçekten de her şeyin başı sağlıktır.

Rivayetlere göre Hz. Hatice’nin, Hz. Muhammed (sav)’e hediye ettiği Zeyd bin Hârise, Şam taraflarından esir edilerek getirilmişti. Zeyd’in ailesi zamanla onu bulmuş ve fidye vererek geri almak istemişti. Ancak Peygamber Efendimiz zaten Zeyd’i azat etmişti. Bu talep karşısında Zeyd’i serbest bırakarak ister ailesiyle gitmesini isterse yanında kalmasını teklif etti.

Zeyd, ailesiyle gitmek yerine Peygamber Efendimiz’in yanında kalmayı tercih etti. Bunun üzerine Efendimiz, o günün geleneğine uygun olarak Zeyd’i evlat edindiğini ilan etti. Ancak bu uygulama, daha sonra gelen vahiy ile kaldırıldı.

Ahzâb Suresi’nin 4 ve 5. ayetlerinin konuyla ilgili bölümünde şöyle buyrulur:

“…Allah evlatlıklarınızı gerçek oğullarınız yapmamıştır. Bunlar sizin kendi iddianızdır; hak ve hakikati Allah söyler, doğru yolu O gösterir.” “Evlatlıklarınızı babalarının soy adlarıyla anın. Bu Allah katında adalete daha uygun bir davranıştır. Eğer onların babalarını bilmiyorsanız o zaman kendileri sizin din kardeşleriniz ve dostlarınızdır. Yanıldığınız hususta size günah yoktur, fakat bilinçli ve kasıtlı olarak yaptıklarınızdan sorumlusunuz…”

Yani İslam, soy bağının değiştirilmesini kesin bir şekilde reddetmiştir. Çocuğun kimliği korunmalı, gerçek baba bilinmiyorsa “din kardeşi” olarak kabul edilmeli ve “kardeşim veya dostum” denilmelidir.

Bu ilke doğrultusunda, “Zeyd b. Muhammed/Muhammed’in oğlu Zeyd” denilmesi yasaklanmış; onun gerçek nesebine uygun olarak “Zeyd b. Hârise/Hâris’in oğlu Zeyd” şeklinde anılması emredilmiştir.

Kur’an’ın soy bağının korunmasına yönelik uygulamalarından biri de Cahiliye Dönemi’nde ihmal edilen “iddet bekleme” uygulamasının yeniden düzenlenmesi olmuştur. Boşanan veya eşi vefat eden kadının belirli bir süre evlenmeden beklemesi, nesebin karışmaması içindir. Çünkü Cahiliye Döneminde kocasından boşanan veya kocası ölen bir kadın eğer ayrıldığı eşinden hamileyse iddet beklemeden başka biriyle evleniyor ve çocuk aslında biyolojik baba olmayan yeni eşe isnat edilebiliyordu.

Bakara Suresi 228. ayette şöyle buyrulur:
“Boşanmış kadınlar kendi kendilerine (evlenmeden) üç âdet beklerler. Onlar Allah’a ve ahiret gününe inanmışlarsa Allah’ın rahimlerinde yarattığını gizlemeleri kendilerine helal olmaz…”

Bu ayet, soy bağının korunmasının sadece hukukî değil, aynı zamanda imanî bir sorumluluk olduğunu açıkça ortaya koyar.

Nitekim Veda Hutbesi’nde Peygamber Efendimiz, babasından başkasına nispet edilen soy iddialarını ağır bir şekilde kınamıştır. “…Babasından başkasına soy iddia eden soysuz…Allah’ın meleklerin ve bütün insanların lanetine uğrasın…”

Bütün bu hükümler göstermektedir ki, İslam’da bir çocuğun soy bağını değiştirerek evlat edinmek haramdır. Çünkü helal-haram sınırları ve hukukî sorumluluklar bu bağ üzerinden şekillenir.

Ancak bu, kimsesiz bir çocuğa sahip çıkmanın yasak olduğu anlamına gelmez. Aksine, soy bağı korunmak şartıyla bir çocuğa bakmak, ona yuva olmak, koruyucu aile olmak son derece faziletli bir davranıştır. Nitekim Peygamber Efendimiz: “Allah katında en hayırlı ev, içinde bir yetime iyi davranılan evdir” buyurmuştur.

Peki, aynı evde büyüyen bu çocuk ergenlik çağına geldiğinde mahremiyet nasıl korunacaktır?

Bu mesele, günümüzde en çok sorulan sorulardan biridir. Uygulamada, “süt hısımlığı” yoluyla bu problem belirli ölçüde çözülebilmektedir. Çocuk iki yaşından önce emzirilirse, arada süt akrabalığı oluşur ve mahremiyet hükümleri buna göre düzenlenir.

Mesela bir erkeğin kız kardeşi, bir kız çocuğunu iki yaşından önce emzirirse, o erkek süt dayı olarak ebediyen o çocuğa haram olur. Ya da yine bir kadının kendisine prolaktin, östrojen vb. hormonlar verilmek suretiyle memesinden süt gelir ve bu sütle bir erkek çocuğunu emzirirse ebediyen süt annesi olarak o çocuğa haram olur. Burada dikkat edilmesi gereken emzirmenin çocuğun iki yaşından önce ve sütün çocuğun midesine ulaşacak miktarda olmasıdır.

Ancak bu konuda son derece dikkatli olunmalı; hem dinî hem de tıbbî açıdan ehil kişilerle istişare edilmelidir.

Bir toplantıda Aile ve Sosyal Politikalar’dan bir yetkilinin şu serzenişi dikkat çekiciydi:
“Hocam, siz ‘dinimizde evlat edinmek haram’ diyorsunuz diye biz çocukları yuva bulmakta zorlanıyoruz.”

Oysa mesele evlat edinmek değil; soy bağını değiştirmektir.

Konunun hassasiyetini gösteren çarpıcı bir örnekle bitireyim:

Yıllar önce bir hanım şöyle demişti: “Hocam, çocuğumuz olmuyordu. Bir akrabamızın kız çocuğunu doğduktan birkaç gün sonra alıp kendi nüfusumuza geçirdik. Çok severek büyüttük. Ama şimdi ergenlik çağına geldi. Davranışları değişmedi; hâlâ babasına sarılıyor, gece yanımıza geliyor. Fakat eşimin tavırları beni rahatsız etmeye başladı. Önceden köy kahvesinden çıkmayan adam şimdi ‘kızımı özlüyorum’ diye evden çıkmıyor. Kur’an Kursuna yazıldım. Sırf bu yüzden gidemiyorum. Ben ne yapayım? Şimdi çocuğu götürüp ailesine geri versek ona yazık olacak. Vermesek içine böyle bir kurt düşen bir kadın rahat eder mi? Ya masumun başına bir iş gelirse…! Ne yapacağımı bilmiyorum...”

Bu tür durumlar, meselenin ne kadar ince ve dikkat gerektiren bir alan olduğunu açıkça göstermektedir.

Eğer evlerimizin, bir masumun hakkına girilen değil; Allah katında en sevimli mekânlardan biri olmasını istiyorsak, bu konularda son derece hassas davranmalı, her adımı bilinçle atmalıyız.

Vesselâm.

Çevremize bakalım, şu sıralar enfeksiyon hastalıkları bir hayli yükselmiş durumda. Şahsi görüşümüz yeniden maske kullanılması şeklinde. Enfeksiyon, bakteri, virüs, mantar veya parazit gibi mikroorganizmaların vücuda girip çoğalmasıyla oluşan bulaşıcı hastalıklardır. Yüksek ateş, halsizlik, ağrı, öksürük, ishal ve cilt döküntüleri yaygın belirtileridir.

Toplu taşıma araçlarına binenler hayretle görecek ki öksürenlerin çoğu ağzını kapatmıyor, hapşuranlar da aynı. Peki bu mikroplar hemen ölüyor mu?. Tutamakları tutanlara da, kapı önlerine yığılanlara da aynen sirayet ediyor. Özellikle yaşlı insanlarımız, öksürük, tıksırık sahipleri evlerinden çıkmamalı, bedava diye toplu taşıma araçlarını kullanmamalıdır. Bu bu insan sağlığı açısından çok önemli olduğu kadar kul hakkına da girer.

Toplu taşıma araçları böyle ama henüz bitmedi. Gelelim camilere. Korona döneminde uzak kaldık, sonra araya  bir metre mesafe koyduk ama epey hasta kaybettik. İmamlar her farz namazlarında sımsıkı saf tutmayı istiyorlar. Araya şeytan girmesin. Sünnet namazlarında şeytan girebilir mi?. Oysa müslümanlar sımsıkı kenetlensinler, araya fitne düşürmesinler diye enredilmiş, sadece farz namazları denilmemiştir. Cami adabı yazımızda da belirtmiştik, en son gelip yara yara milleti en öne gidenler çok daha fazla sevap aldıklarına inanıyor. Toplu taşım araçları gibi düşünelim, ön de aynı yere gidiyor, aracın ortası da, arkasıda. O zaman kimseyi rahatsız etmemeli, ön merakı olanlar erken gelmelidir.

Yaz ayları geliyor sevgili okur, bazıları abdest alıyor, ayaklar kurulanmadan, çorap giymeden ıslak ayaklarla yürüyüp camide önlere geçiyor. Ayakların kiri ile ıslanan halılara başkaları secde ediyor. Hastalığa, mantara  davet.. Zaten sadece toplu taşıma araçlarında değil camilerde de öksürenler, tıksıranlar ağızlarını kapamazsa o mikrop halıya yapışıyor, bazı mikroplar aylarca halıda kalabiliyor. Hem hastalık daveti ve hem de kul hakkı. Rahatsız olanlar camiye gitmemelidir.

Hastaneler, adı üzerinde, ama kontrole bile gidenlerin enfeksiyon kapacakları kadar hijyenden uzak, sağlıklsız ne yazık ki. Şehir Hastanesine, Devlet Hastanesine gidip görün, kalabalık, sıra beklemeyenler... Hastalık kol geziyor..

Kimi ayakta, kimi yatarak geçiriyor ama yazılan ilaç korkunç boyutta. Doktor iki üç ilaç yazıp yolluyor, gerçekçi olalım kim bitene kadar kullanıyor?. Herkesin evinde bir torba ilaç.. Sgk iyi dayanıyor değil mi?.

Kıymetli okur sözü daha fazla uzatmayalım, hepinizin bu husuta ilave edeceği alanlar elbette vardır. İnsan hayatı bu kadar ucuz olmamalı, başkasının hayatına da değer vermeli, saygı duymalıyız. Az bir hastalığı, kırgınlığı olan topluma girmemeli, oturmalara katılmamalı, hastalığı yaymamalıdır. Bu konuda en önemli görev imamlara düşüyor. Uyarıyı onlar yapmalı, evde de namaz kılındığını, hastalık halinde camilere gelinmemesi gerektiğini hatırlatmaları gerekir. Merak etmesinler her cuma toplanan paradan eksilme olmaz. Sağlıklı günler dileriz.

Günün sözü ;

Ne garip, diri nin yüzünü güldüren yok, ölüye ağlayan çok..

  Telafinin olmadığı, hatanın bedelinin büyük olduğu dönemde İstanbul deplasmanında Kasımpaşa’ya konuk olan sarı-kırmızılı takım, kocaman bir hayal kırıklığı yarattı. Direkt rakibi karşısında çapsız futboluna ilave olarak rakibinden yediği tarihi gol ile Türkiye’nin diline düşen Kayseri temsilcisi camiayı kahretti resmen.

  Kasımpaşa maçında beklenti neydi, ne oldu? İsteyen, arzu eden, rakibe karşı kora kor oynaması beklenen Kayserispor’da, futbolcuların tamamı ‘nazende sevgilim’ modundan öteye geçemedi. Oysa giydiği formayı onuruyla terleten, varını yoğunu ortaya koyan birçok kadroya tanıklık etmiş futbolseveri, galiba en çok sahadaki ruhsuzluk ve vurdumduymazlık kahretti. Bir de rakip kaleci Andreas Gianniotis’in, Bilal Beyazit’i bir kaleden diğer kaleye avlaması işin tuzu biberi oldu. Yani anlaşılacağı üzere, futbolun yorumlanacak bir tarafı bile kalmadı.

  Kaç kere yazdık, anlatamadık… Mesele gelen giden hocada filan değil. Kadro yapılanması baştan aşağı yanlış… İyi futbol oynamak istiyorsanız ve başaralı olmak diye hedefiniz varsa, iyi oyunculara sahip olmak zorundasınız. Bakın Kayserispor’a, stoperler Lig’in en ağır ikilisinden oluşuyor… Sağ-sol bekler başlı başına problem… 6-8 numara dersen, hak getire… Hadi 10 numarayı da pas geçtik, kenar oyuncuları, hücumun merkezi filan aynı terane… O sebeple elinizdeki malzemeden bir cacık çıkmıyor!

  Kayserispor’u bu saate kadar ayakta tutan tek sebep nedir biliyor musunuz; çok uzun zamandır kimsenin tanıklık etmediği kadar kötü kadro yapılanması içerisine giren takım sayısının fazlalığı… 5-6 takım var ki, gerçekten lig seviyesinin altında. Ne yazık ki Kayserispor’da bunlardan biri… Tüm bu olumsuzluklara karşın, sarı-kırmızılı takımın şansı hâlâ var… Lig’de alma baraj puanı sanıldığı gibi öyle yüksek olmayacak. 6 haftlık süreci doğru yönetmek mümkün olursa, eldeki bu kadrodan maksimum verim alma adına tavır geliştirilirse hedefe ulaşılabilir… Aksi takdirde, sıkıntı büyür, başka yöne evrilir. Bu fasılda, önce Fenerbahçe, ardından G.Antep deplasmanı hayatiyet arz ediyor. Yönetim, mesaisinin tamamını tesislere yoğunlaştırmalı sezon sonuna kadar. Tabii olarak Erling Moe hoca da “Korkak oynuyoruz” filan türünden açıklamalardan vaz geçmeli. Patron sensin ve bunları söylüyor olmakla, saçmalamak aynı şey…

  Nihayetinde, sözün bittiği yerdeyiz… 6 haftalık acil eylem planı ile sezonu kurtarabilme ihtimali var. Tek beklentim, o vizyonun ortaya konulması ve şehrin birlik-bütünlük içinde bunu hissettirmesi. Tüm şehirden sözde değil, özde duruş bekliyorum, vesselam.

Milli takımın Dünya Kupası’na katılma hakkı elde etmesinin morali ile tamamladığımız bu aradan sonra artık Zecorner Kayserispor’dan başka düşüncemiz yok.  Zecorner Kayserispor’un da milli takım gibi ligde kalma vizesini biran önce alması için bugün kritik bir doksan dakika bizleri bekliyor. İstanbul deplasmanında Kasımpaşa ile final niteliğinde bir maç oynayacağız.  İster “Final” deyin, ister “Ölüm kalım maçı” deyin. Bugün oynayacağımız maçın önemini anlatırken inanın kelimeler kifayetsiz kalıyor.

Çok uzun bir aradan sonra ilk kez küme düşme hattının dışına çıkma fırsatını sunan bu maç aynı zamanda rakiplerimiz ile aramızdaki puan farkının açılmasını da sağlayabilir.

İki yanı keskin bir bıçak gibi...

Kazandığımızda kümede kaldığımızı ilan edecek bir maçken, kaybettiğimizde ise ligde kalma umutlarımızı büyük oranda azaltacak.

Yapılan transferlerin takıma uyum sağlamaya başlaması ile birlikte her geçen hafta daha iyi futbol oynayan bir Kayserispor var. Bana sorarsanız iki takımın oynadığı futbolu karşılaştığımızda Kayserispor bir adım önde. Kasımpaşa’nın tek avantajı ise kendi sahasında olması.

Bu maçta iyi oynayan değil, çok mücadele eden, isteyen, arzulayan ve bu tavrını sahaya yansıtan takım kazanacak.

İyi oynamanın artık geçersiz olduğu, sadece puanların sayıldığı bu günlerde Kayserispor’un İstanbul’dan üç puan ile dönerek imkânsızlıklar içerisinde bir kez daha tarih yazmasına tanıklık edeceğimizden kimsenin kuşkusu olmasın

Yönetiminden malzemecisine, teknik adamından masörüne kadar oyuncuların bu zorlu sınavda herkes arkasında olacak. Bizlerde şehir olarak elbette takımın yanında olacağız.

Sadece herkesin şunu bilmesi gerekiyor. Zecorner Kayserispor tarihi ile kurumsallığı ili Süper Lig takımıdır. Bu takım bu ligi hak ediyor ve düşmeyecek.

Bir sözümde şehrin ileri gelenlerine. Zecorner Kayserispor, bugün Kasımpaşa’yı yenerek ligde kalma adına önemli bir adım atacaktır.

Ama olumsuz bir durumda Zecorner Kayserispor’un küme düşmesi unutmayın ki bu şehrin küme düşmesidir.

Çocukların neşeyle koştuğu, ebeveynlerin içinin rahat olduğu, hayatın en masum anlarının yaşandığı bir yer. Şimdi o tabloyu bozun. Çünkü İzmir’in Karabağlar ilçesinde yaşanan olay, tam da bu masumiyetin ortasına saplanan bir bıçak gibi.

Henüz iki yaşında bir çocuk… Hayatı yeni tanımaya başlamış, dünyayı oyunlardan ibaret sanan bir yaşta. Ve bir anda, parkta oyun oynarken, hiçbir anlam veremeyeceği bir şiddetin hedefi oluyor. Üstelik iddialara göre, uyuşturucu madde etkisindeki bir saldırgan tarafından.

Bu, yalnızca bir “asayiş haberi” değil.

Bu, hepimizin güvenlik algısına indirilen ağır bir darbe.

Toplum olarak en temel ortak alanlarımızdan biri olan parklar bile artık bu tür olaylarla anılıyorsa, burada yalnızca bireysel bir suçtan değil, çok daha derin bir sorundan söz etmeliyiz.

Madde bağımlılığı, denetimsizlik, sosyal çöküş ve belki de en önemlisi “önleyememe hali…” Hepsi iç içe geçmiş durumda.

Elbette emniyet güçlerinin hızlı müdahalesi ve şüphelinin kısa sürede yakalanması önemli.

Ancak bu durum, yaşanan gerçeği değiştirmiyor: O çocuk o saldırıyı yaşadı. O aile o korkuyu hissetti. Ve toplumun geri kalanı artık parklara biraz daha tedirgin bakacak.

Bir zamanlar çocuk sesleriyle dolup taşan sokaklar, bugün yerini sessiz bir tedirginliğe bırakıyor. Çocuklar sokakta oynamaktan çekiniyor, parklar ise güvenin değil, endişenin mekânına dönüşüyor. 

Artık hiçbir yerde kendimizi gerçekten güvende hissedemiyoruz.

Çoğu zaman bu tür olayların ardından kısa süreli bir öfke yaşıyor, sonra unutuyoruz.

Oysa asıl mesele, bu olayların neden tekrar ettiğini sorgulamak.

Madde bağımlılığıyla mücadele ne kadar etkin?

Risk taşıyan bireyler ne kadar takip ediliyor?

Kamusal alanlarda güvenlik önlemleri yeterli mi?

Belki de en acı olan şu: Bir çocuğun güvenliği tartışma konusu bile olmamalıydı.

Toplumun en savunmasız bireylerini bile koruyamıyorsak, hangi güvenlikten söz edebiliriz?

Bu sadece bir haber değil, bir uyarı. Görmezden gelinirse, benzer acıların tekrar yaşanması kaçınılmazdır.

Ve belki de artık şu gerçeği kabul etmeliyiz:

Güvenlik, yalnızca suç olduktan sonra devreye giren bir mekanizma değil; suç gerçekleşmeden önce inşa edilmesi gereken bir sistemdir.

Süper Ligde de mücadele eden takımların değerlerine bakınca arada büyük uçurum olduğunu görüyoruz.300 milyon euroluk takımla 14 milyon euroluk takım mücadele ediyor, nasıl çelişki ama?.

Takımların değerlerine bakalım;

Eyüpspor 14 milyon euro. Karagümrük 15 milyon euro.. Antalyaspor  22 milyon euro.. Kocelispor 26milyon euro.. Gençlerbirliği 27 milyon euro.. Kasımpaşa 28 milyon euro.. Kayserispor 28 milyon euro.. Gaziantep 30 milyon euro.. Alanya  31 milyon euro.. Konyaspor 38 milyon euro.. Rizespor 40 milyon euro.. Samsunspor 52 milyon euro..Göztepe 57 milyon euro..Başakşehir 72 milyon euro.. Trabzon 115 milyon euro.. Beşiktaş 185 milyon euro.. Fenerbahçe 248 milyon euro.. Galatasaray 345 milyon euro.

Hazır süper lig değerlerine bakmışken bir de stst kapasitelerini inceleyelim.

Alanya  9.784 kişi.. Kasımpaşa  13.797 kişi.. Rize  14.850 kişi..Başakşehir  17.067 kişi.. Gençlerbirliği  20.672 kişi..

Göztepe  20.756 kişi.. Antalya  29.307 kişi.. Gaziantep 30.320 kişi.. Kayseri 31.856 kişi.. Samsun 33.303 kişi..

Kocaeli  34.829 kişi.. Trabzon  40.980 kişi.. Konya  41.600 kişi.. Beşiktaş 42.445 kişi.. Fenerbahçe 47.430 kişi.. Galatasaray 53.978

Kişi kapasiteli.

Süper lig takımlarımız açısından bakılınca hem kalite ve hem de stst kapasitesi açısından büyük fark var. Şahsi görüşümüz süper ligde sadece il takımları olmalıdır. Böylece her ilin zaman zaman süper ligde olma şansları olur. Bakınız sevgili okur, İstanbul 20 milyonluk bir şehir. Futbol kapasitesi alt liglerde çok iyi. Süper lige çıkmaları zor değil. Üç büyüklerde forma şansı bulamayanlar İstanbul dışına gitmek istemeyince her yıl İstanbul’dan bir ya da iki takım süper lige çıkıyor. Böylece üç büyükler en az 5-6 maçlarını İstanbul'da oynuyorlar. Anadolu takımları ise sürekli İstanbul'a gidiyorlar. Büyük masraf.. Adana, Mersin, Diyarbakır, Mardin, Muğla, Eskişehir, Bursa süper ligde olmaları gerekenler. İstanbul takımları şampiyon olup süper lige çıktıklarında bir Anadolu şehrine devredilmelidir.

Anadolu takımları için çok masraflı, büyük paraların gerektiği futbola mesela şehrimizde sanayiciler, pastırmacılar, odalar neden yardım etmezler?. Her maç için ulaşımı bedava yapan tesislerin masraflarını ödeyen büyükşehir belediyesi hiç bir şekilde süper lig takımına para aktaramaz. Başka illerde aktaran varsa yaptığı büyük ihaleleri alanlardan aktarır, müteahhitte yaptığı işin üstüne koyar, sonuç vatandaştan çıkar.

Her spor sever kendi takımını tutmalıdır..

Günün sözü ; Bu gün aramazsan belki yarın bulamazsın...

 Teknoloji, ekonomi ve silahlı gücün sağladığı üstünlüğü, terör gibi kullanan ABD’nin haydut Başkanı Donald Trump, 8 milyar insanın yaşadığı dünyayı cehenneme çevirirken, yükselen birkaç sesi saymazsak, tüm ülkeler oturmuş kuzuların sessizliği modunu ile olan biteni izliyor.

  Haydut, bir gece Venezuella’ya giriyor, devlet başkanını kaldırıyor petrol rezervlerine el koyuyor…

  Siyonist İsrail’in Gazze’de Filistinliler’e karşı uyguladığı soykırıma karşı açık ve net destek vermekle kalmayıp, “Orası temizlendikten sonra, turizm alanına dönüştüreceğim” diyor…

  Küba’ya sarıyor, “Buraya da gireriz” diye açıkça tehdit ediyor…

  Grönland’ı istiyor…

  Aklına eseni konuşuyor…

  Yerkürede ne kadar haysiyetsiz şey varsa, altına imza atmaktan imtina etmiyor.

  Son olarak savaşa tutuştuğu İran’ı haritadan silmekten bahsediyor. Israrla arkasına sığındığı tek konu var; nükleer silahlar… Aynı yalanı Irak’tan hepimiz hatırlıyoruz değil mi?

  Her şey bir tarafa kimse çıkıp demiyor ki, dünyada nükleer silah kullanan tek ülke var, o da ABD. Gerçi bunu bile (Nagazaki-Hiroşima’ya atom bombası atılması) kırıta sırata Japon Başbakanı Sanae Takaiçi’nin gözünün içine bakarak övünülecek bir şey varmış gibi anlatıyor…

  Dünyanın haydudu, soykırımcı İsrail ile birlikte insanlığı cayır cayır yakıyor da sözde ülke yönetenler kafasını kuma gömmüş, başını başka yöne çevirmiş, hatta saldırıya uğrayan taraf İran’ı kınama gibi erdemli bir hareketin(!) altına imza atmış gibi açıklamama yapmakla meşguller…

  Oysa bir okulun bombalanmasıyla can veren 170 minik bedeni bile görmezden gelen sizler, başınızı  başka yöne çevirerek, hiçbir şey olmamış gibi davranarak zaten ne denli esfele-i safilin olduğunuzun altına ayrı ayrı imza attınız.

  İnsanlığın yerle yeksan olduğu günlere eşlik etmek zorunda bırakılan bizler, bir de Türkiye’de mezhepsel maske üzerinden ABD’ye yanlayanlara tanıklık ettik. Din adına konuşan biri, “Ben bu savaşta tarafsızım” diyebiliyor. Yani çoluğun çocuğun katline, zımnen yol veriyor mezhepsel kafasınca.    Üzgünüm ama ülkem adına bu tip müptezelliklere de tanıklık etmek zorunda bırakıldık.

  Yetmedi beyinlerinin altındaki mezhepsellik sebebiyle iki millet, tek devlet olmaktan gurur duyduğumuz Can Azerbaycan’ı hedef tahtasına oturtturmayı amaçlayanlar oldu. Tıpkı Kurtuluş Savaşı’nda İngiliz’e yunanan’a destek verenler olduğu gibi içimizdeki hainlerin görülmesine de vesile teşkil etti bu savaş…

  Bir kez daha gördük ki, dünyayı yönettikleri iddiasında olanların insanlığı buruşturup çöp sepetine atmış… Enerji kaynaklarının ele geçirilmesi ve gücün devamının sağlanması hiçbir kutsal tanımıyor, tanımamaya da devam edilecek. Yani, yanisi şu: Bindik alamete, gidiyoruz kıyamete… Bakın, sessiz kaldıkça bu ateşin yakmayacağı ülke yok, demedi demeyin…

24 yıllık hasret ve özlem bitti.

2002 yılının ardından geçen 24 yıl 2026 yılında son buldu.

24 yıllık hasretin ardından gelen zafer, yalnızca bir zaferin kazanılması değil; bir neslin hayalinin gerçeğe dönüşmesiydi. Yıllar boyunca “acaba yine mi olmadı?” sorusuyla büyüyen milyonlar, bu kez gözyaşlarını hayal kırıklığından değil, tarifsiz bir gururdan döktü.

Bu zafer, sabrın ve inancın en somut karşılığı oldu. Çünkü 24 yıl, bir futbol takımı için sadece zaman değildir; değişen jenerasyonlar, kaçırılan fırsatlar, yarım kalan hikâyeler demektir. Her kaybedilen turnuva, aslında bu büyük anın tuğlalarını örüyordu. Ve nihayet, o an geldi.

Sahadaki mücadele, sadece teknik ve taktikten ibaret değildi. Bu bir karakter sınavıydı. Oyuncuların gözlerinde yalnızca kazanma arzusu değil, yılların yükünü taşıyan bir sorumluluk vardı. O forma, o gün her zamankinden daha ağırdı. Ama onlar, bu ağırlığı bir gurur nişanesi gibi taşıdı.

Belki de en önemlisi, bu zaferin birleştirici gücüydü. Farklı görüşlerden, farklı hayat hikâyelerinden insanlar tek bir duygu etrafında buluştu: sevinç. Sokaklar doldu, bayraklar dalgalandı, yabancıların birbirine sarıldığı o anlar, futbolun neden “sadece bir oyun” olmadığını bir kez daha hatırlattı.

Şimdi geriye dönüp baktığımızda, bu 24 yılın aslında bir bekleyişten çok bir hazırlık süreci olduğunu görüyoruz. Çünkü bazı zaferler, hemen gelmez. Geldiğinde ise yalnızca bir zafer değil, geçmişin tüm kırgınlıklarını da iyileştirir.

Ve artık o cümleyi gönül rahatlığıyla söyleyebiliyoruz.

Hasret bitti.

Hem de unutulmayacak bir şekilde.

Artık Dünya Kupası’ndayız…

Ne Mart kadar kararsızdır ne de Mayıs kadar iddialı…

Ama içinde derin bir değişimin izlerini taşır.

Toprak uyanır, ağaçlar çiçek açar, insanın içi kıpır kıpır olur.

Çünkü Nisan, sadece bir ay değil; yeniden başlamanın habercisidir.

Soğuk günlerin ardından gelen ilk ılık rüzgâr, sadece havayı değil, ruhumuzu da yumuşatır.

Uzun süredir ertelenen hayaller, yarım kalan planlar, içimizde biriken o “belki”ler Nisan’la birlikte yeniden filizlenir.

Sanki doğa bize şunu fısıldar: “Geç kalmış sayılmazsın.”

Nisan aynı zamanda sabrın ödülüdür.

Kış boyunca kök salan umutlar, bu ayda yeşermeye başlar.

Bir çiçeğin açması gibi, insan da zamanını bekler.

Ve doğru zaman geldiğinde, en güzel haline kavuşur.

Bu yüzden Nisan, sadece doğanın değil, insanın da kendine dönüş ayıdır.

Ama Nisan sadece romantik bir bahar tablosu değildir.

İçinde ani yağmurlar, beklenmedik serinlikler de barındırır.

Tıpkı hayat gibi…

Tam her şey yoluna girdi derken bir bulut çöker gökyüzüne.

Fakat o yağmur da boşuna değildir; toprağı besler, havayı temizler, hayatı yeniler.

Belki de Nisan’ın en büyük öğretisi budur: Her zorluk, içinde bir tazelenme taşır.

Şimdi penceremizi açıp derin bir nefes alma zamanı.

İçeri dolan bahar kokusuyla birlikte, eski yükleri dışarı bırakma zamanı.

Nisan bize her yıl aynı şeyi hatırlatır: Hayat, yeniden başlayabilenler için güzeldir.

Ve belki de en çok bu yüzden, Nisan sadece takvimde bir sayfa değil; kalpte açan bir mevsimdir.

Eskiden aileler dünür gider, evin kızına talip olurlardı. Aile uygun bulursa da eşyalar alınır ve ailelerin ekonomik durumlarına göre merasim yapılırdı. Ya şimdi?

Ailelerin dünür olmaları devam etse de diğer adetler kaydı. Şöyle ki, aile büyükleri gelip dünür oluyor, evlenmelerini talep ediyor, kız evi uygun bulursa kahveler içiliyor. Kayserimizde ayrıca kız babasının iş yerine de gidilip önce kahve içiliyor, sonra aileler kahve içiyor. Ne kahveymiş demeyin devamı vahim…

Televizyonlar, diziler, filmler yaşamımızı değiştirdi derken bu adetlerde de oluşan değişimi anlatalım. Avrupa’da görüyoruz, dizilerde genç adam gerçekten habersizce sürpriz evlenme teklifi yapıyor. Bize gelince… Aileler tanışıyor, dünür olunuyor, yüzük bile takılıyor. Ama yetmiyor. Desinler merakı, övünme merakı, koca koçyiğitleri komik durumlara düşürüyor. Geleneklerimizde olmamasına rağmen gelin adayının önünde diz çökmeler, sinema kapatmalar, balonda teklif, meşaleler. Oysa burada gösterilen özeni evlilik sonrası, ömür boyu sürdürmesini öğütlesek?...

Sıra geldi düğüne. Gelin başı, gelin yakınları vs derken nihayet salona gidiş. Ama ne gidiş... Uzun konvoylar, kocaman kadınlar erkekler sanki hiç görmedikleri bir kentte yaşıyor gibi kornalar çalarak şehir turu. Bazı illerde yollar kesilip halay çekmeler, kol bastı oynamalar. İyi de ambulans bile geçemiyor yol kapalı. Meşale atılırken duyarsızın biri havaya ateş etmeye başlar. Sürüde olan varsa hemen ona uyar.

Gençlerimiz Avrupa adetlerince evlilik teklifi ettiler, ama onlar gibi papazın huzurunda evlenmediler, imam da istemediler.

Düğünde de silahlar atılır, kavgalar çıkar. Hiçbir Avrupa ülkesinde kornalar çalarak, silah atarak konvoy yapıldığını gördünüz mü? Bırakın düğün konvoyunu, gereksiz tek korna çalın bakın cezasını görün. Bizde ameliyatlılar, hastalar, yaşlılar, çocuklar, rahatsız olanlar düşünülmeden düğün dönüşü bile kornalar, silah atmalar... İster cehalet, ister görgüsüzlük diyelim ne yazık ki her geçen gün daha da kötüleşiyor.

Artık kimde silah var diye tereddüt etmiyoruz, pek çok kişinin belinde silah var. Trafikte, düğünde çekmekten çekinmiyorlar. Avrupa’da böyle mi? Avrupa’da zerresi olmadığı için gelen gurbetçiler önce şaşkınlık yaşıyorlar daha sonra da özgürlüğün tadını çıkarıyorlar, gece gündüz demeden müzik açıp yollarda gezen duyarsızlara uyuyorlar, ne yazık...

Eskiden silah bulundurmanın cezası 5 yıl hapisti. Şimdi sanki cezası yok ki herkesin elinde, belinde. Bu kadar rahatlık olmasa silah satan dükkân bu kadar çok olur mu? İyi de bu silahlanmaya kim dur diyecek, kim?.. Silah kulananlara verilen cezalar da ilginç. Kimine ağır ceza, kimine hafifletici sebepler, iyi hal indirimi vs. Bunun bir stardartı olmalı. Trafikte ayrıcalıklı sınıflar var, bari suç da eşitlik olsa, ne dersiniz?..

Günün sözü ; Kuşlar kanatlarından, insanlar iyi niyetlerinden vurulur..

 Kısa çekim 2024 yılı Ağustos-Eylül dönemine götürmek istiyorum sizleri…

 Talasgücü Belediyespor, Türkiye 3. Ligi’nden çekilme kararı aldı. Bu durumu da, Talas Belediye Başkanı Mustafa Yalçın, açık açık dile getirdi. Kayseri’yi profesyonel ligde temsil eden futbol takımının fişinin çekilmesine ramak kala kalmıştı. TFF’ye resmi dilekçenin eli kulağındaydı…

  Yakın zaman olduğu için, sanırım hepinizin çıkınında o günlere dair izler vardır eminim ki…

  İşte tam o günlerde, sessizce kapatılan ve ikinci Elektrikspor vakasına dönüşmek üzere olan Talasgücü Belediyespor, sezonun başlamasına 15 gün kala hayata tutundu ama nasıl oldu?

  Takımın 3. Lig’de kalması, yoluna devam etmesi adına adeta çırpınan, çare arayan ilk isimlerden birisi de TFF Kayseri Bölge Müdürü ve Kayseri ASKF Başkanı Mutlu Önal oldu. Yanındaydım, tanıklık ettim, hatta birlikte yaptık o görüşmeleri çünkü…

  “Yapmayın, kıymayın” dememize karşın, bir takımın yok oluşu adına geri sayım başlamışken ve lig için geri sayım için son 10 güne girilmişken, umudun bittiği yerde üç isim “Gereği Düşünüldü” dedi…  MHP Kayseri Milletvekili Baki Ersoy ve Kapalıkale Lideri Ahmet Dirgenali’ye Latif Ersoy da eklemlenerek, Kayseri’nin makûs talihine “dur” denildi. Ve kolları sonuna kadar sıvanarak yola çıkıldı, büyük bir risk birlikte omuzladı… Talasgücü Belediyespor, bir çırpıda Erciyes 38 FK ismiyle yoluna devam etti…

  Herkesin dudak büktüğü, sırt çevirdiği dönemde, hatta işi ileri götürerek “10 günde kadro mu kurulur, bu takım düşer” diyenlere inat çıkılan yolda Vekil Ersoy, Dirgenali ve Latif Ersoy’un büyük özverisi ve yükü sırtlamalarıyla, hedefe ulaşıldı. Hedefe ulaşılmasına ulaşıldı ama ne badireler atlatıldı… Erciyesspor 38 FK’yı yok sayanlar mı istersiniz, önünün kesilmesi ve başarısızlığı için dua edenler mi, ne ararsanız hepsi vardı bu filmin içinde…

  Nihayetinde bugünlere geldik… Kapanma aşamasından Play-Of potasına… Bu takım Play-Of oynar, oynamaz… 2. Lig’e yükselir, yükselmez… Onu üç haftalık periyotta göreceğiz ama tüm bunlardan ari Sırat Köprüsü’nden geçen Erciyesspor adına sonuç ne olursa olsun ağabey-kardeş Ersoylar ve Dirgenali’nin verdiği mücadelenin adı Kayseri’dir, Kayseri futbolunun bizatihi kendisi adınadır; bunu bir yere not etmek ve unutmamak, gerekiyor… Zira yazıya başlarken karanlıktan aydınlığa dedik ya, işte bu takım bugünlere gelirken ne badireler atlattı, ne takozlar konuldu… Her şeye karşın, bugünkü Erciyes 38 FK gerçeği budur ve tarih bunu böyle kaydetmiştir, nokta!

Takvim yaprakları bir ayı daha geride bırakırken, aslında sadece günler değil, ruh halimiz de değişiyor.

Kışın sert yüzü yavaş yavaş çekilirken, baharın naif dokunuşu hayatımıza sızıyor.

Mart, her zaman biraz kararsızdır.

Bir gün güneşle yüzümüzü güldürür, ertesi gün soğukla sınar bizi.

Tıpkı hayat gibi…

Ne tam kış ne de tam bahar.

Bir geçiştir aslında Mart; sabrın, bekleyişin ve umudun ayı.

Bugün, o geçişin son noktası.

Yarın takvim Nisan’ı gösterecek ve biz fark etmeden biraz daha hafiflemiş olacağız.

Ağaçların tomurcuklanması, kuşların sesinin artması, sokakların yavaş yavaş canlanması…

Hepsi yeni bir başlangıcın habercisi.

Ama Mart’ın son gününde durup düşünmek gerek.

Bu ay bize ne öğretti?

Sabretmeyi mi, değişime ayak uydurmayı mı, yoksa en sert rüzgârlardan sonra bile güneşin açacağını mı?

Her ayın bir hikâyesi vardır.

Mart’ın hikâyesi ise hep aynıdır:

“Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz.”

Bugün, sadece bir ayın sonu değil; aynı zamanda içimizdeki kışın da vedası olabilir.

Belki kırgınlıkların, belki yorgunlukların, belki de ertelediğimiz umutların…

Yarın yeni bir ay başlayacak.

Ama asıl mesele, bizim de yeni başlayıp başlamayacağımız.

Çünkü bazen takvim değişir, insan aynı kalır.

Ve bazen insan değişir, her şey yeniden başlar.

Yaptığım istatistikî değerlendirmelerde ister bedensel ister duygusal olsun, aldatmanın açık ara önde olduğu görülüyordu. Onu sırasıyla; aile içi iletişim problemleri, evliliğe dışarıdan müdahaleler, sağlık sorunları, ekonomik sıkıntılar ve çocukların eğitimiyle ilgili meseleler takip ediyordu.

Evlilikte yaşanan cinsel problemler ise çoğu zaman “sağlık sorunları” başlığı altında en üst sıralarda yer alıyordu. Bu sorunların bir kısmı gerçekten tıbbi müdahale gerektirirken, önemli bir kısmı da toplumun ürettiği önyargıların ve tabuların bir sonucuydu. Ancak asıl çıkmaz, problem erkekten kaynaklandığında başlıyordu. Çünkü birçok erkek, böyle bir sorunu kabullenmeyi “erkekliğine leke” olarak görüyor ve tedaviye yanaşmıyordu.

Oysa kimi zaman basit bir tedaviyle çözülebilecek meseleler yüzünden eşler yıllarca aynı evin içinde sessiz bir kâbusu yaşıyor; ama bunu ne dile getirebiliyor ne de çözüm arayabiliyordu.

Yıllar önce karşılaştığım bir hanımefendi hâlâ hafızamda. Tam otuz yıldır aynı problemle mücadele ediyordu. “Hocam,” demişti, “eşim böyle bir sorunu asla kabul etmiyor. Ailem ise ‘Biz saygın bir aileyiz, bu yüzden yuva yıkılmaz, bunu etrafımıza anlatamayız, ne yaşıyorsan o şekilde devam edeceksin’ diyerek beni susturuyor. Ama ben hem maddî hem manevî olarak tükendim.” Sözlerinin sonunda çaresizliğini şu cümleyle özetlemişti: “Ben artık hastayım, gidip psikiyatriye yatacağım; onurlarını sonra kendileri düşünsün.” Gerçekten çok bitkin görünüyordu.

Eşiyle görüştüğümde ise tablo daha da netleşti. Eğitimli, kariyer sahibi biriydi. Ama konuya gelince tek cümlesi şuydu: “Benim hiçbir sorunum yok, bu eşimin kuruntusu.” Doktora gitmeyi neden reddettiğini sorduğumda verdiği cevap her şeyi özetliyordu: “Bana böyle bir şey yakıştırılmasını istemem.” Belli ki beyefendi bir şekilde kadının ailesine sırtını dayamış ve zulmüne devam etmek konusunda da gayet kararlı görünüyordu.

Ne yazık ki bu yaklaşım, toplumumuzda pek de istisna değil.

Nitekim oğlunun çocuk sahibi olamayacağını bildiği hâlde bunu gizleyerek evlendiren; ardından da “gelinin çocuğu olmuyor” diye genç kadını hoca hoca dolaştıran kayınvalidelerle karşılaşmış bir toplumuz biz.

Peki, bu zulmün muhatabı sadece kadınlar mı?

Hayır.

Bana gelen yaşlı bir amcanın sözleri hâlâ kulaklarımda: “Kızım, eşim vefat etti. Yalnızım. Evlenmek istiyorum ama çocuklarım miras endişesiyle izin vermiyor. Hangisinin evine gitsem sığamıyorum. Onlardan habersiz evlensem bana sırtlarını döneceklerinden eminim. Ne olur, bunun vebalini insanlara hutbelerde, vaazlarda anlatın.”

Yaşlı kadınlar için durum çoğu zaman daha da ağırdır. Dul bir teyze vardı; geçimini buzdolabı üzerine yapıştırılan küçük süsler satarak sağlamaya çalışıyordu. Bir gün, “teyze, uygun biri olsa evlenir misin?” diye sorduğumda, başını öne eğip şöyle demişti: “Olmaz kızım… Oğullarım ne der, el âlem ne der?”

Oysa ne oğullarının ne de “el âlemin” onun yalnızlığından haberi vardı.

Ne Kur’an’da ne de sünnette dayanağı bulunan; üstelik ne insani ne de vicdani olan bu anlayışın “gelenek” adı altında sürdürülmesine hepimiz ortak değil miyiz?

Kur’an’da Yüce Allah; “Kendileri ile huzur bulasınız diye sizin için kendi türünüzden eşleri yaratması ve aranızda sevgi ve merhamet var etmesi de O’nun (varlığının ve kudretinin) delillerindendir. Şüphesiz bunda düşünen bir toplum için elbette ibretler vardır” (Rûm 30/21) buyurmaktadır. Ayette geçen “birbirinde sükûn bulma” ifadesi; biyolojik, psikolojik, cinsel her manada kadın ve erkeğin birbirini tamamlamasını ifade etmektedir. Bu konuda kadın, erkek, yaşlı, genç farkı yoktur. Neden insanların önüne en tabi ihtiyaçları konusunda bu kadar aşılmaz bariyerler koyuyoruz?

İnsanın en temel ihtiyaçları arasında yer alan cinsellik, görmezden gelinecek ya da ertelenecek bir mesele değildir. Nitekim İslam hukukunda, eşlerden birinde evliliğin cinsel boyutunu imkânsız kılan bir durumun bulunması, evliliği sonlandırmayı meşru kılan sebepler arasında sayılmıştır.

Bu hassasiyet, Hz. Ömer döneminde yaşanan bir olayda da açıkça görülür. Hz. Ömer, kısırlaştırılmış olduğunu karısına bildirmeden evlenen bir sahabeye, durumunu eşine açıklaması ve onu tercihinde serbest bırakmasını emretmiştir.

Yazıyı, beni derinden etkileyen bir başka örnekle bitirmek istiyorum.

Yeni göreve başladığım zamanlardaydı. 35-40 yaşlarında genç ve güzel bir hanım geldi. Mahcup bir hali vardı. “Hocam, babam, sırf evden bir boğaz eksilsin diye beni köydeki yurt dışında yaşayan biriyle evlendirdi. 16-17 yaşlarındaydım. Adam köye yeni ev yaptırmış, beni de evi beklemem için bekçi olarak almıştı. Bunu bilmeyen yoktu. Yazları evine yurt dışından kadınlarla gelir, onlarla tatile gider ben de evde oldukları zamanlarda onların hizmetlerini görürdüm. 14 yıl kadar dayandım. Boşandım. Babam ölmüştü. Abilerim boşanmamı istemedikleri için beni yanlarına almadı. Ablamın yanına gittim. Fakat eniştem huzur vermedi. Sırf ablamın evliliği yıkılmasın diye eniştemden kaçmak için karşıma çıkan ilk insanla evlenmeye karar verdim. 70 yaşlarında biri talip oldu. Evlendim. Bir, iki yıl sonra eşimin cinsel hayatı bitti. Her gün bir yerim ağrımaya başladı. Bir gün böbreğim, bir gün midem, bir gün başım. Psikolojik filan değil, cidden ağrıyordu. Eşimde para çok. Özel doktorları geziyoruz.  Bir şey çıkmadı. En son gittiğimiz doktorlardan biri; sorunun psikolojik olduğunu ama benim bunu biyolojik hissetmemin de normal olduğunu söyleyerek açıkça kendi yaşımda biriyle evlenmemi söyledi. Ama benim ilk defa karnım ekmek, sırtım elbise görmüştü. Ben hayatımda ilk defa doktora gitmiş, insan olduğumu hissetmiştim. Boşanamazdım. O aralarda kendi yaşıtım bir erkek etrafımda dolaşmaya başladı. Eşimden boşanmamı istemiyordu, kendisi de evliydi. Eşimle evliliğim devam ederken bana dini nikâh kıyıp ara sıra dini nikâhla bir araya gelmemizi öneriyor. Bu olur mu?”

İşte mesele tam da burada düğümleniyor.

İnsanların en tabii ihtiyaçlarını helal yollarla karşılamalarının önüne set çekerseniz, o boşluğu mutlaka başka şeyler doldurur. Çünkü tabiat boşluk kabul etmez.

Ve siz helale giden yolları kapatırsanız, birileri mutlaka harama kapı aralar.

Vesselam.

Elbette bu karar şehrimizin tanıtımı ve asırlar öncesi kullanılan bir besin maddesi olması nedeniyle bizleri gururlandırdı. Bu tescili başarıyla tamamlayan, mücadele edip Bulgaristan tezini boşa çıkaran Ticaret Odası Yönetimini kutlarız.   Pastırma, kendine has aroması olan, ipek yolu üzerinde bulunması nedeniyle kurutulmuş eti baharatla kaplayıp uzun süre saklanmasının sağlanması açısından benzersiz bir gıda ürünü. Erciyes’in esintisi vs denilerek şehrimize özgü pastırmanın mükemmel bir gıda ürünü olduğu açıklanıyor.

Şu gerçeği de unutmamak gerekir kıymetli okur. Pahalı değil, çok pahalı olması nedeniyle seyirlik hale gelen pastırma her eve ne yazık ki giremiyor. Bir örnek verelim. Erciyes master planı başlayıp belli bir aşamaya gelince dönemin Büyükşehir Belediye Başkanı Mehmet Özhaseki muhtarlıkların önünden belediye otobüsleri ile binlerce hemşehriyi Erciyes gezisine götürmüştü. Amaç Erciyes Dağını görmeyen kalmasındı. Kalmadı..

Bu örneği şunun için verdik, coşkuyla kutladığımız ,canımız ciğerimiz pastırmamızı tatmayanlar, tadamayanlar ne olacak?. Dar gelirli ailelerin yavruları babalarına sorsalar, almasını isteseler o baba ne yapacak?.

Bu şehir pastırma üreticilerin ekonomilerine yıllarca büyük katkı verdiler. Üretici ekonomik alanda müreffeh bir duruma geldi. İyi de üretici şehir için ne yaptı?.   

Mesela ekmek arası yapılarak okullarda iki dilim pastırma dağıtımı yapılamaz mı?. Cumhuriyet Meydanında gidecek yerleri olmadığından sabahtan akşama kadar gelene geçene bakan emeklilere iki dilim ekmek arası yapamazlar mı?.

Şahsen Cumhuriyet Meydanı bölgesinde bulunan pastırma satıcılarına kamyonlarla pastırma getirilip o güzelim taşların kırılmasına engel olunsun yeter.            

Günün sözü ; Bir insanın gerçek yüzünü seninle ilgili menfaati bitince görürsün...      

  Acılar çöreklenmiştir tepenize, gitmek bilmez; çıkış yolları hep kapalıdır, kimseyi görmez istemezsiniz...

 Açmazlar, çıkmazlar art arda sıralanmış, resmigeçit yapar ya karşınızda...

  Hepimiz yaşamışızdır böyle şeyleri… Hayatın içinde vardır, hep olacaktır bunlar...

  İşte böyle günlerde, sığınacak liman bulmak kolay değildir... Ama elbet, umutsuzluğun da nihayetlendiği günler vardır...

  Her yokuşun bir inişi mevcuttur..

  İşte tam da ben bunları yazarken, geçmiş gönlerden kalan mail duruyor karşımda…  Konuyla o kadar alakalı ki, sözü hiç uzatmadan sözlerle paylaşmak istiyorum:

  Orta yaşlı ve  fakir giyimli bir kadın yüzünde bir hüzünle bir manava girer.

Dükkân sahibine mahcup bir şekilde Yaklaşır. Kocasının çok hasta oldugunu, çalışamaz duruma düstüğünü ve çocuklarıyla birlikte aç kaldıklarını, yiyeceğe ihtiyaçları olduğunu söyler.  Manav mahalleden aşina olduğu yüze ters bir şekilde bakarak derhal dükkânını terketmesini ister.

Kadın ailesinin ihtiyaçlarını düşünerek, “Lütfen” der, “Paramız olur olmaz getirip borcumu ödeyecegim…”

 Manav, kredi açmasının mümkün olmadığını çünkü kendisini yeterince tanımadığını ve söylediklerini yapmasının mümkün olmadığını ifede eder.

O sırada dükkânın dışında bekleyen bir müsteri ikilinin arasında devam eden bu konusmayi dinlemektedir.

 İçere girerek manava yaklaşır ve “Ben o kadının almak istediklerine kefilim.. Ver, parasını benden al” diye tartışmayı aralar.

-Ailesinin ihtiyaci olan seyleri ona ver.

  Bunun üzerine manav çok isteksiz bir sekilde kadına döner ve “Bir alışveriş listen var mıydı?” diye sorar.

Kadın, "Evet " der.

 Manav  “Şimdi onu terazinin şu kefesine koy, Onun ağırlığınca diger kefeye istediklerinden koyacağım!” diye alaycı tonal tavrını ortaya koyar.

  Kadın, bir an duraksar, sonra başını önüne eğer ve çantasını açarak üzerine bir şeyler karalanmış bir kâğıt parçasını çıkartır ve manavın kendisine gösterdiği kefeye özenle bırakırken başı hâlâ öne eğiktir. Manavın ve diger müşterinin gözleri terazinin kefesine dikilirken hayretle büyümüştür.

Manav müsteriye dönerek , kısık bir sesle, " İnanamıyorum... " der.

 İnanılacak gibi de değildir...

Müsteri manava gülerken, manav çoktan diger kefeye eline geçeni doldurmaya başlamıştır ama nafile!

Diger kefe, yerinden bile kıpırdamamıştır...

Terazinin kefesi artık üzerindekileri almayacak kadar doldurduğunda çaresiz hepsini toplayarak, boynunu büküp kadına kadına verir.

Sonra, şaşkınlıkla üzerinde bir seyler çiziktirilmiş kağıdı eline alır ve okur.

Bir de bakar ki orda alışveriş listesi yoktur. Sadece bir dua yazılıdır..

"Allahım, neye ihtiyacım olduğunu sen bilirsin, kendimi senin ellerine teslim ediyorum! "

 Manav taş gibi bir sessizlige bürünmüştür.

Kadın, manava teşekkür ederek dükkândan ayrılır... Müsteri manavın eline  parayı  tutuştururken, “Her kuruşuna değidi”der.  Daha sonra manav, terazisinin  kefelerinin kırılmış olduğunu görür. Mesele şudur ki, duanın ne kadar ederi olduğunu yalnızca Allah bilir...

Bir karabasan gibi hiç kendini unutturmayan transfer yasağı mevzusunu bir kenara bırakalım. Zira, bu durum bu sezon için artık birincil önceliğimiz değil. Bu durumu sezon sonunda düşünürüz. Nasıl olsa alıştık, bağışıklık kazandık, Bir şekilde sezon sonu bu sorunu yine çözüp yolumuza devam ederiz.

Ne olursa olsun birinci önceliğimiz ligde kalmak. Bunun içinde saha içinde kalmaktan başka çaremiz yok. Saha dışı etkenleri daha sonra düşünürüz.

Milli maçların ardından ligde oynayacağımız ilk maç deplasmanda Kasımpaşa ile olacak. Baktığımızda aramızda sadece 1 puanlık fark var. Yeni kazandığımız taktirde haftalar sonra küme düşme hattından kurtulacağımız gibi, kaybettiğimizde ise 4 puan gibi kalan kısıtlı haftalarda kapatmamızın çok zor olacağı bir farkla karşı karşıya kalacağız.

Son haftalarda ortaya konulan iyi futbolun zorlu İstanbul deplasmanında da devam etmesi halinde amacımıza ulaşabileceğimiz ortada. Ancak, şu unutulmamalı ki Kasımpaşa ekibi de bu maça final havası ile bakıyor. Yani hiç kolay bir maç olmayacak.

Bu nedenle bu zorlu doksan dakikaya sadece bir futbol kulübü olarak değil bir şehir olarak hazırlanmamız gerekiyor. Bunu normal bir lig maçı değil, bir memleket meselesi olarak görmeliyiz.

Tüm şehrin bu meseleye sahip çıkması, takıma olan desteğini açıklaması şart. Hem maddi, hem manevi olarak bu maça şehrin katkısı oyuncularında kendilerine olan güveni daha da üst noktalara çekecektir.

Unutmayın, bu takımın küme düşmesi bu şehrin küme düşmesi demektir.

Bu nedenle ne Kayserispor ne de bu şehir küme düşsün. Kalan kısa zamanı en iyi şekilde değerlendirerek bu maça verilen önemi şehrin oyunculara en iyi şekilde hissettirmesi gerekiyor.

Önce milli takım ile yüzümüz gülsün ardından Kayserispor ile...

Kapılar daha az açılır, perdeler daha az aralanır, güneşle aramıza mesafe girer.

Ama sonra bahar gelir…

Sadece ağaçlar çiçek açmaz; insanın içi de kıpırdanmaya başlar.

İşte tam bu yüzden bahar temizliği, bir ev işi değil, bir ruh halidir.

Dolaplar boşaltılır, kullanılmayan eşyalar elden geçirilir.

“Belki lazım olur” diye saklanan ne varsa tek tek sorgulanır.

Aslında bu, sadece eşyalarla ilgili değildir.

İnsan da fark etmeden biriktirir; kırgınlıkları, yarım kalmış cümleleri, eski hesapları…

Bahar, biraz da bunları silkeleyip atma mevsimidir.

Pencereleri açtığınızda içeri giren sadece temiz hava değildir.

Yeni bir başlangıcın kokusudur o.

Halıları silkelerken, sanki geçmişin tozu da havalanır.

Camlar silindikçe görüntü netleşir; belki de hayata bakışımız gibi…

Bahar temizliği, annelerimizden kalan bir gelenek gibi görünse de aslında zamansız bir ihtiyaçtır.

Çünkü insan, zaman zaman hafiflemeye muhtaçtır.

Eşyalar azalınca ferahlayan sadece ev değil, zihindir.

Belki de bu yıl, temizliğe sadece odalardan başlamamalı.

Bir telefon açıp kırgınlıkları temizlemek, yarım kalan bir gönül işini tamamlamak da bu mevsimin ruhuna yakışır.

Unutmayalım; bahar, sadece doğayı değil, insanı da yeniler.

Yeter ki biz, üzerimize sinen o eski tozları silmeye niyet edelim.

Geçtiğimiz hafta yazmaya çalıştığımız HANİ O BIRAKIP GİDERKEN SENİ adlı güftenin sevgiliye değil elinden yitip giden evlada yazılması gibi.

Bu hafta yazımızda yine benzer bir güfteyi ve öyküsünü takdim edeceğiz. Mehmet Erbulan trt kurumunda ses teknisyeni olarak çalışmaktadır. Bir gün çok yakın arkadaşı olan Ali Şenozan'la karşılaşır. Mehmet Erbulan'nın saçları dağılmış, kıpkırmızı gözleri, neredeyse bir günde kırlaşmış saçları ile perişan bir vaziyettedir.

Mehmet Erbulan göğüs cebinden çıkardığı sigara paketini yakın arkadaşı Ali Şenozan'a uzatır. Sigara kullanmayan Şenozan şaşkınlıkla ne olduğunu anlamaya çalışırken, Mehmet Erbulan baba bir şeyler karaladım bir bak der.O zaman kadar BAK YEŞİL YEŞİL gibi yüzlerce güftesi bestelenmiş çok başarılı bir şairdir de. Sigara paketinin üzerinde aşağıdaki sözler yer almaktadır.

Beni bırakıp burada

Gitme güzeller güzeli

Ermeden daha murada

Gitme güzeller güzeli

Garip gönlümün maralı

Göz yaşlı, gönül karalı

Bırakıp beni yaralı

Gitme güzeller güzeli

Zeytin gözlüm, melek yüzlüm

Tatlı dillim, şirin sözlüm

Sürmelim, sevgilim, nazlım

Gitme güzeller güzeli

Gelmeden yolun ucuna

Ne dedim gitti gücüne

Dayanamam bu acına

Gitme güzeller güzeli

Dayanamam bu acına

Gitme güzeller güzeli

Mehmet Erbulan biricik evladı henüz 15 yaşındadır ve trafik kazası geçirmiştir.15 gündür komada olan biricik yavrusunun başından bir saniye dahi ayrılmaz. Ağlamaktan kıpkırmızı olan gözlerle yanında bulunan bir arkadaşından sigara paketini ister. Evladı komada ve kendisi kapının önünde bu dizeleri yazar. Ali Şenozan da besteler. Öyküsünü bilerek dinlediğimiz  eserler daha bir anlamlı oluyor düşüncesiyle sizlere takdim ettik.

Yavrularımıza sahip çıkalım, Allah acılarını göstermesin ve sıralı ölüm nasip etsin. Allah kimseyi ama kimseyi evlat acısı ile sınamasın.

Selahattin Pınar babası Sadık Beyin onaylamadığı bir aşk yaşar. Selahattin Pınar babasına karşı gelir ve evi terk eder. Bir süre sonra pişman olur ve eve döner. Sokakta karşılaştığı komşularına evlerini sorar. Babası iki gün önce vefat etmiştir. O an da aşağıdaki dizeleri kaleme alır. Yani sevgiliye değil vefat eden, kırgın ayrılınan babaya yazılmıştır. Hayattayken kıymet bilmeliyiz, giden gelmiyor ve son pişmanlık işe yaramıyor.

Gecenin matemini aşkıma örtüp sarayım

Gittin artık seni ben nerde bulup yalvarayım

Şimdi ben tıpkı şifasız kanayan bir yarayım

Gittin artık seni ben nerde bulup yalvarayım..

ALLAH KİMSEYE EVLAT ACISI GÖSTERMESİN

Günün sözü ; Kötü bir insanın yaptığı hiçbir plan, temiz bir kalbin duasından güçlü değildir..

  Avrupa Birliği (AB) coğrafi işareti (PGI) tescil süreci, neredeyse 10 yıldır devam ederken, Bulgaristan’ın (Onlarda da benzer bir ürün var ve adına pastarma govezhda deniliyor ama bizimki ile bire bir örtüşmüyor) sürekli itirazları ve “Pastırma bize ait” tezi çürütüldü ve Kayseri Pastırması adına maksat hâsıl oldu. AB’nin Türkiye adına tescillediği 46. Ürün Kayseri Pastırması oldu.

  Orta Asya Türk toplulukları Hunlar, Oğuzlar gibi göçebe boylar vasıtasıyla Anadolu’ya giren ve Kayseri’de hayat bulan pastırmanın tüm açık kaynaklara göre anavatanı Kayseri kabul edilir. 11. Yüzyıl itibarıyla Selçuklu akıncılarının İpek Yolu üzerinde bulunan Kayseri ile tanıştırdığı pastırma burada gelişti ve bugünkü formu ortayı çıktı. O nedenli birilerinin işkembeden sallayarak, pastırmaya sahip çıkma gayreti nafile çabadan başka bir şey değildir. Bu durumu da en net biçimde 17. Yüzyıl gezgini Evliya Çelebi Seyahatnamesi’nde ayrıntılı biçimde anlatır ve Kayseri Pastırması’nı öve öve bitiremez. Nihayetinde pastırma saray mutfağının da vaz geçilmezleri arasında yer alır.

  Kısa bir bilgi ile pastırmanın ne kadar Kayserili olduğunu anlattık ama AB’den tescil ettirmek gerçekten büyük bir özveri, emek ve mücadele gerektirdi ama beklenen sonuç çıktı. Yaklaşık 10 yıl süren serüvende mutlu sona ulaşıldı.

  Daha önce de konuya dair fikirlerimi ve geç kalınmışlığı defatle ortaya koyan birisi olarak, bugün gelinen noktayı takdir etmek boynumuzun borcu. Doğrusunu söylemek gerekirse, yıllardır verilen pastırma kavgasında AB’ye kaçacak yer bırakmayan ve tescili alan Kayseri Ticaret Odası Başkanı Ömer Gülsoy’un bu işte emeği yadsınamaz.

  KTO Başkanı bugün bir basın toplantısı yaparak, Kayseri Pastırması AB tescil sürecine dair detaylı bilgi verecek. Dünden bugüne emeği geçen herkesi kutluyorum ama bu sevda burada bitmemeli. Pastırma kadar önem arz eden sucuk ve mantı adına da derhal, vakit kaybetmeden harekete geçmek gerekiyor. Zira saçma sapan sahiplenme duyguları ile pastırmaya bile rezerv koymaya çalışanlar bir kenara, artık mantı ve sucuk da AB’den tescil almalı. Hem de hemen, belemeden çalışmalara başlanmalı!

Ne gündemin karmaşasına aldırıyor ne de insanın bitmek bilmeyen telaşına…

Ağaçlar çiçek açmaya başladı.

Her yıl aynı mucize, her yıl aynı sessiz devrim.

Kuru dallar bir sabah uyanıyorsunuz ki bembeyaz, pembe, mor çiçeklerle donanmış.

Sanki hayat, “Ben buradayım” demenin en zarif yolunu seçmiş.

Şehir hayatının gürültüsünde çoğu zaman fark edemiyoruz belki ama bu çiçekler sadece doğanın değil, aynı zamanda insanın da yeniden doğuşunun habercisi.

Uzun kış günlerinin ardından içimize dolan o sıkıntı, yerini yavaş yavaş umutlara bırakıyor.

Güneş biraz daha fazla ısıtıyor, rüzgâr biraz daha yumuşak esiyor.

Ağaçların çiçek açması aslında bir hatırlatmadır:

Sabırla bekleyen her şey, zamanı gelince güzelleşir.

Belki de bizler de o ağaçlar gibiyiz.

Zor zamanlardan geçiyoruz, yoruluyoruz, bazen umudu kaybediyoruz.

Ama içimizde bir yerde filizlenmeye hazır bir bahar mutlaka var.

Yeter ki köklerimizden kopmayalım, yeter ki beklemeyi bilelim.

Bugün sokaktan geçerken bir ağaca bakın.

Sadece bakmakla kalmayın, görün.

O çiçeklerin ardındaki direnci, sabrı ve yeniden başlama cesaretini fark edin.

Çünkü doğa bize her yıl aynı dersi veriyor:

Ne kadar sert geçerse geçsin, hiçbir kış sonsuza kadar sürmez.

Eskiden “çocuk kavgası” denilerek geçiştirilen tartışmalar, bugün çok daha tehlikeli bir boyuta ulaşmış durumda. Artık bu kavgalar yalnızca sözlü atışmalarla ya da küçük itişmelerle sınırlı kalmıyor; kesici aletlerin devreye girdiği, hayati sonuçlar doğurabilecek olaylara dönüşmüş durumda. 

Peki, bu noktaya nasıl geldik?

Bu tabloyu sadece “gençlik bozuldu” diyerek açıklamaya çalışmak büyük bir hata olur.

Çünkü karşımızda ihmal edilmiş pek çok sorunun bir araya gelmesiyle oluşmuş derin bir problem var. Aile içi iletişimin zayıflaması, şiddetin günlük hayatın sıradan bir parçası hâline gelmesi ve eğitim sisteminde değerler eğitiminin geri planda kalması, bu tablonun oluşmasında önemli bir rol oynuyor.

Daha da kaygı verici olan ise bu olayların, çocukların en güvende olması gereken yerlerden biri olan okullarda yaşanmasıdır. Oysa okullar, öğrencilerin kendilerini güvende hissettikleri, öğrenip gelişebildikleri alanlar olmalı. Bugün ise bazı öğrenciler için okul, ne yazık ki potansiyel bir tehlike alanına dönüşmüş durumda.

 Bu durum yalnızca öğrencileri değil, velileri ve eğitimcileri de derinden sarsmaktadır.

Artık görmezden gelmek ya da “geçer” diyerek ertelemek bir seçenek değil. Bu sorunun çözümü; ailelerden eğitim sistemine, medyadan yerel yönetimlere kadar tüm paydaşların eşgüdümlü ve kararlı bir şekilde sorumluluk üstlenmesini zorunlu kılmaktadır.

Aksi takdirde, bugün haberlerde karşımıza çıkan bu olayların, yarın çok daha ağır ve telafisi güç sonuçlara dönüşmesi kaçınılmazdır. Unutulmamalıdır ki bir toplumun en büyük kaybı, geleceğini emanet ettiği çocuklarını yitirmesidir. Bu nedenle, böylesi bir kaybı yalnızca izlemekle yetinmek aynı zamanda ona ortak olmak anlamına gelecektir. 

Önce eşin gelir... Bu büyümenin, yuva kurmanın gereğidir.

Eşinle yaşadığın sorun asla aileye anlatılmaz. Çünkü aileler tarafsız olamaz.

Çok zorda kalmadan aileden para alınmaz, bugün para alan yarın emir alır.

Akrabalar çatkapı evinize gelmemeli, saygı her ilişkinin önceliğidir.

Evliliği bitiren dört sessiz cümleye gelince.

Neyse boşver... İletişimi tamamen kestiğinin işaretidir.

Sen hep böylesin zaten... Kişiliği etiketlemek ve değişime kapıyı kapatmaktır.

Benim annem babam olsa böyle yapmazdı... Üçüncü şahısları yatak odanıza sokmaktır.

Çocuk olmasa 1 dakika durmam... Çocuğun omuzlarına tüm evliliğin yükünü ve suçluluğunu yüklemektir.

Çocuk neden yalan söyler..

Korku duvarı... Eğer çocuk doğru söylediğinde orantısız bir öfke veya ağır bir ceza ile karşılaşıyorsa beyni otomatik olarak kendini koru moduna geçer. Yalan o anki fırtınadan kendini korumak için sığınılan bir limandır.

Mükemmelliyetçilik... Sadece başarılı olduğunda sevildiğini hisseden çocuk, hata yaptığında bu sevgiyi kaybetmemek için hatasını gizler, yalan söyler.

Ana babayı korumak için... Bazen çocuklar ana babaları üzülmesin veya hayal kırıklığına uğramasına dayanamadıkları için her şey yolunda yalanına başvurur.

Bir çocuk yalan söylüyorsa, bu onun karakterinin bozuk olduğunu değil; o anki şartlar altında kendini güvende hissetmediğini gösterir. Eğer dürüstlük cezalandırılıyorsa, çocuk hayatta kalmak için yalana sığınır.

Ey aileler, aile içi iletişime çok önem veriniz, ufak tefek kırılganlıklar olabilir, tartışma olabilir, ancak bunu uzatmamak önemlidir. Araya soğukluk girmeden çözmelisiniz. Sorun ne olursa olsun eşler asla ayrı ayrı yatağa girmemelidirler. Eşler gerek birbirleri ile ve gerekse çocukları ile mutlaka göz teması kurarak konuşmalıdırlar. Özellikle yemek sofralarında bunu uygulayınız. Söz kesmeden, göz teması ile dinlemek bir erdemdir. Mutlu ve huzurlu yuvalar herkesin özlemidir. Biraz çaba..

Günün sözü ; görgü ile büyüyen insan asla şımarmaz..

  Onu en çolpa heriflerde emin ol becerir

  Hele sen bir gösteriver

  İşte şudur kubbe diye

  İki ırgatla iner şimdi Süleymaniye

  Ama gel kaldıralım dendi mi heyhat o zaman

  Bir Süleyman lazım yeniden, bir de Sinan

  Böyle diyor ya milli şair Mehmet Akif Ersoy...

  Tam da tıpkıbasım günlere eşlik ediyoruz işte…

  İbretlik tablolar karşısında sırnaşma halleri içinde fink atmayı onaylıyoruz nedense...

   Gözümüzün önünde görmemiz gereken değerleri, yok saylarken... İdare-i maslahat etme gibi bir müzmin hastalık toplumun her yanını sarıp sarmalarken,  bu vaziyetlere eşlikçi olmaktan haz mı alır olduk ne?

  Ders alınması gereken ne varsa, yeri çöp sepetidir bu toplumda... “İyi” ve “güzel” şeyler yapma adına direnen, didinenler de “enayidir” gözümüzde ne hikmetse...

  Ve alınması gereken dersler dizi dizi önümüzde durur da, görmezden geliriz ısrarla nedense...

  Mutluluğu da hep başka kapılarda, başka yerlerde aramaya meylederiz...

  Diğer bir deyimle gözümüz doymaz...

  Hep daha çok, hep daha fazlasını isteyerek tükenen ömürlere tanık oluruz da, gene uslanmayız...

  Sahi nedir mutluluğun bedeli, ölçütü?

  Büyük servet sahibi olmak mı, yoksa daha sınırsız uçuk hedefler mi?

  Düşünün bakalım...

  Düşünün ve kendiniz bulun...

  Sonrası sizin bileceğiz iş...

  Yapmak değil de, niçin yıkmak eksenliyiz?

  Niçin her şey, dahası kahir ekseriyet kötülük üzerine kurulu?

  Ne oldu bizim insanlığımızın güzel taraflarına?

  Sahi bize ne oldu da insanlığın zıvanadan çıktığı zaman dilimlerini yaşıyoruz, yaşamak zorunda kalıyoruz! (Arşiv)

Elhamdülillah Rabbim; orucuyla, teravihiyle, iftarıyla, sahuruyla, mukabelesiyle, itikâfıyla, Kadir’iyle, arefesiyle hepimizin gücünün yettiği oranda bir Ramazan’ı daha idrak etmeyi nasip etti. Peki bu Ramazan’dan bize ne kaldı?

Bayramı idrak ettik ve bundan 33 gün önceki hayatımıza kaldığımız yerden devam etmeye mi başladık? Cemaat coşkusuyla yaptığımız bütün o ibadetler hayatımızda birer ritüelden mi ibaret kaldı? Yoksa kendi iç dünyamıza yöneldiğimizde, seneye Ramazan’a kadar davranış hâline getireceğimiz birtakım değişikliklere sebep oldu mu — ya da olacak mı?

Yüce Allah, Bakara Suresi’nin 183. ayetinde:
“Ey iman edenler! Allah’a karşı gelmekten sakınmanız için oruç, sizden öncekilere farz kılındığı gibi size de farz kılındı.” buyurmaktadır.

Mesela en azından Ramazan’dan önce hayatımızda var olan bir veya birkaç günahı, Allah’tan sakınmak adına bu Ramazan’da hayatımızdan çıkarabildik mi?

Ramazan’ın öncesinde, içinde, Kadir Gecesi’nde veya arefe gününde; sadece kendimiz bilmek üzere manevi dünyamızı masaya yatırıp takdir ederek, ölçüp biçerek, içimizi sızlatan, vicdanımızın kabul etmediği ama masum yalanlarla kendimizi kandırdığımız en azından bir günahımızı terk edebildik mi?

Hepimiz insanız ve günahtan berî değiliz. Bazen şeytan günahları öylesine süsler ki defalarca tövbe eder, vazgeçmeye karar verir; ama bir türlü buna güç yetiremeyiz.

Hani “oruç Ramazan bitince başlar” demiştik ya… Gelin, şimdiye kadar yapamadıysak bile bundan sonra bunu gerçekleştirelim. Seneye Ramazan’a kadar birkaç günahımızdan kurtulmuş olalım ki orucun “Allah’a karşı gelmekten sakındırma” etkisini gerçekten yaşamış olalım.

Evet, bazen bu kolay olmayabilir. Ama oruç tuttuğumuz gibi, oruç süresince yemeden içmeden sakındığımız gibi:
“Rabbim, ben bu günahın gücüm sınırları içinde olan kısmına yaklaşmayacağıma söz veriyorum. Gücümün üstündeki kısmı için de sana sığınıyorum.” diyerek karar verirsek, inanın Allah’ın yardımı göz göre göre gelecektir.

Çünkü tutulması en elzem söz, Allah’a verilen sözdür. Biz bu bilinçle verdiğimiz söze sadık kalırsak, Allah’ın yardımı kaçınılmazdır. Böylece günahın üzerimizdeki ezici etkisinden kurtularak onur ve haysiyetimizi de korumuş oluruz.

Ramazan ayını diğer aylardan ayıran husus;
“…insanlara yol gösterici olan, Allah’ın apaçık delillerinden oluşan ve doğruyu yanlıştan ayıran Kur’an’ın…” bu ayda indirilmiş olmasıdır. (Bakara 2/185)

Bu sebeple Ramazan boyunca camilerimizde ve Kur’an kurslarımızda mukabeleler okundu, hatimler indirildi.

Biliyorum ve çevremde gördüklerime şahidim ki pek çoğumuz evde kapalı duran Kur’an’ı Ramazan’da eline aldı; mukabeleye gitti, hocanın okuduğunu takip etti, Kadir Gecesi’nde hatmini tamamladı ve sonra Kur’an’ı kapatıp yerine koydu.

Peki şimdi bu hâliyle Kur’an, seneye Ramazan’a kadar hayatımızda olması gereken; bize doğru yolu gösterme ve aramızda çıkan anlaşmazlıklarda hakikate ulaştırma görevini yerine getirebilecek mi?

O hâlde gelin, seneye Ramazan’a kadar kendimize bir hedef daha belirleyelim ve o hedefe ulaşmak için var gücümüzle çalışalım ki bu yılki Ramazan gerçek hedefine ulaşmış olsun. Bu hedef: “Kur’an’la olan ilişkimizi bir adım ileriye taşımak” olsun.

Sahabeden Abdullah b. Mesud (ra.) şöyle demiştir:
“Biz Kur’an’ı on ayet on ayet öğrenirdik. Her on ayeti öğrenip muhtevasını anlamadıkça ve hayatla ilgili yönü varsa uygulamadıkça Hz. Peygamber’e gelip yeni bir on ayet almazdık. Ayetlerdeki ilmi ve onunla amel etmeyi birlikte öğrenirdik. Her on ayetin helalini helal, haramını haram kabul eder; emirlerini bir buyruk, yasaklarını ise uygulanması gereken bir görev olarak görürdük.”

Biz de Kadir Gecesi’nde kapattığımız Kur’anlarımızı yeniden açalım. Seneye Ramazan’a kadar belki tek bir hatim yapalım… Hatta belki tek bir sure okuyalım… Ya da sahabe gibi sadece on ayet… Ama o ayetin helallerini, haramlarını ve hayatımıza taşımamız gereken ölçülerini öğrenelim; uygulamaya çalışalım.

İnanın, seneye Ramazan’a kadar tek bir ayeti bile hayatımızda yaşayan bir rutine dönüştürebilmemiz; bizim için çok daha hayırlı ve Kur’an’ın indiriliş amacına da çok daha uygun olacaktır.

Yoksa ne Ramazan ne oruç ne de Kur’an; sadece yapıldığında cenneti kazandıran birer sevap makinesi değildir. Bu ibadetlerin tamamı; kendilerine sarıldığımızda nasıl iyi bir kul ve iyi bir insan olacağımızı gösteren pusulalardır. Eğer bu pusulalar bizi doğru hedefe ulaştırmıyorsa, bir ritüel ve şekilden öteye geçemez.

Merhum İstiklâl Şairimizin dediği gibi:

İbret olmaz bize her gün okuruz ezber de,
Yoksa hiç mânâ aranmaz mı bu âyetlerde!
Lafzı muhkem yalnız anlaşılan Kur’an’ın;
Çünkü kaydında değil hiçbirimiz mânânın!
Ya açar nazm-ı celîlin bakarız yaprağına,
Yahut üfler geçeriz bir ölünün toprağına.
İnmemiştir hele Kur’an, şunu hakkıyla bilin;
Ne mezarlıkta okunmak ne fal bakmak için.

Bir ay boyunca sabrın, paylaşmanın, dayanışmanın en güzel örneklerini yaşadık.

Sofralar kuruldu, gönüller açıldı, küslükler unutuldu.

Ve şimdi bayramın ardından, günlük hayatın telaşı yeniden kapımızı çalmaya başladı.

Peki, bayram gerçekten bitti mi?

Takvim yapraklarında evet…

Ama asıl mesele, bayramın bizde bıraktığı izlerin ne kadar süreceği.

Çünkü bayram; sadece yeni kıyafetler giymek, tatlı yemek ya da ziyaretler yapmak değildir.

Bayram, insanın iç dünyasında açılan bir kapıdır.

O kapıdan giren merhamet, hoşgörü ve kardeşlik duygularını ne kadar taşıyabiliyoruz, işte asıl soru bu.

Bayram boyunca hatırladığımız büyüklerimizi, bayramdan sonra da aramaya devam edecek miyiz?

Kapısını çaldığımız ihtiyaç sahiplerini, bayram geçince unutacak mıyız?

Bir ay boyunca dilimize sahip olurken, şimdi yine kırıcı sözlere mi döneceğiz?

Ramazan bize sadece aç kalmayı değil, tokken de paylaşmayı öğretti.

Bayram ise bunun bir ödülü gibiydi.

Ama ödülün gerçek anlamı, o kazanımları hayatımıza kalıcı hale getirebilmekte saklı.

Bugün sokaklar biraz daha sessiz…

Bayramın o tatlı telaşı yerini sıradanlığa bıraktı.

Ancak aslında hayat tam da şimdi başlıyor.

Çünkü bayramda iyi olmak kolaydır; zor olan, bayramdan sonra da aynı kalabilmektir.

Unutmayalım ki; gerçek bayram, kalpte yaşanandır.

Eğer gönlümüzdeki bayramı sürdürebiliyorsak, takvimler ne derse desin, bayram bitmez.

Bayram bitti…

Ama insanlık, paylaşma ve iyilik devam etmeli.

Eskiden şehrimize gelenlere mikrofon uzatıldığında bu şehirde sosyal yaşam yok derler, sosyal yaşamdan kastınız nedir dendiğinde cevap veremezlerdi. Sosyal yaşam kişilerin zevkleri ile doğru orantılıdır. Zaten hizmet üreten bir işletmeye, belediyeye takdirle değil, kusur arayarak bakarsanız ya ufacık bir hata bulursunuz, ya da yalan beyanda bulunursunuz. Elimizi vicdanımıza koyalım ve objektif değerlendirelim. Bu şehirde hizmet olarak eksik olan, başka illerde olup da bizde olmayan ne var?. En büyük ilimiz İstanbul belediyesi Kayseri belediyesiyle mukayese edin ve sonucu görün. O belediye sosyal mecrayı, reklamı önde tutuyor, Memduh Büyükkılıç yönetiminde belediyemiz hizmet odaklı çalışıyor.

Kayseri Belediyesini eleştirenlere sormak lazım, hangi ilde tıkır tıkır çalışan raylı sistem var?. Binin ve görün.. Hangi gün Erciyes'imize gittiniz?. Yamula Baraj gölünü görmeyen var mı?.

İncesu ilçemize yaptırılan res, yani rüzgar enerjisi hiç bir ilde yok, örnek proje. Belediyemiz toplu taşıma araçlarında kullanacağı elektriği kendi üretecek alkışnacak bir hizmet değil mi?. Memduh Büyükkılıç hizmette sınır tanımadan, sadece yasanın emrettikleri ile yetinmeyip kültürden sanata, spordan eğitime, camiiden okullara vs. elini atmadığı, hizmet etmediği alan var mı?. Elektrik şirketi, Kaski hiç aksatmadan çok başarıyşa yönetiliyor, helal olsun.

Bütün şehir yasası çıktıktan sonra Kayseri Büyükşehir Belediyesi şehrin tamamından sorumlu hale geldi. Memduh Başkan da il merkezinde ne varsa ilçelerde de o olmalı düsturu ile her ilçeye hizmet götürdü, götürmeye de devam ediyor. Parti ayırımı yapmadan kırsala giden bu hizmetlerin bir bedeli var. Alt yapısını yap, kanalizasyonu, içme suyunu yap, bedeli?.. Elbette bu tür hizmetlerde borçlanarak yerine getirme olmazsa olmazdır.

Başta Büyükşehir Belediyesi ve Melikgazi Belediyesi olmak üzere şehri güzelleştirmek, yeşil alan yaratmak adına çok kaliteli ağaçlar, çiçekler alıyorlar. Minicik fidanlar alınıp 20 sene büyümesini beklemek yerine tutma garantili büyük ağaçlar alıp dikiyorlar. Pek çoğumuz eski alışkanlıklar nedeniyle sanki yıllardan beri o ağaçlar var sanıyoruz. Elbette pahalı bir yatırım, ama vatandaşa hizmetin güzelliği değil mi?. Şehrimiz her geçen gün büyüyor, göç alıyor, cazibe şehirlerinin başlarında yer alıyor. Raylı sistem özellikle İldem, Talas, organize sanayi ve şehir hastanesi hatlarında ne kadar yolcu taşıyor bilseniz. Dolu dolu gidip geliyor. İnşallah Memduh Başkan Erkilet Hattını da yapacak.  Sevgili okur, çok maaliyetli bir hizmet. Kredi almadan, borçlanmadan hiç bir belediye bunun altından kalkamaz. Büyükşehir Belediyesi ve şirketlerinin vadesi geçmiş borcunun olmadığı açıklandı. Demek ki alınan krediler zamanında tıkır tıkır ödeniyor. Tarım alanında aspir, çavdar, kabak çekirdeği ve kimyon üretiminde birinci iliz. Sadece tarım değil, hayvancılıktan eğitime kadar çok geniş bir yelpazede hizmet veren belediyemiz, sıcak çorba dağıtımından kütüphanelere kadar eğitime de büyük yatırımlar yapıyor. Erciyesimize sadece ülkemizden değil, pek çok ülkeden kayak severler akın ediyor. Lütfen gidip görelim.. Dsi önünde çalışmalar son hızla devam ediyor ama trafik hızla akmaya devam ediyor, bu bir başarıdır. Kartal Kavşağı çok yakında temeli atılıyor, alternatif yollar hazır. Daha ne olsun?.   Bu arada diplomada değil, hizmet alanında İstanbul ile kıyaslamayı unutmayalım.

Kayserimiz çok güzel..

Günün sözü : Konu ne olursa olsun, sanmak insanı ziyan eder.

  Dönem-4 Tıp Fakültesi öğrencisi 22 yaşındaki doktor adayı kendisinin kullandığı motosiklete bir otomobilin çarpmasıyla hayattan koparıldı. Sürücü gözaltına alındı ve kendisiyle ilgili iddialar var, elbette adaletin tecelli etmesi tek dileğimiz. Genç doktor adayının hayattan koparılmasının üstünden saatler geçmişken, bu kez de bir kadın cinayetiyle gündem oldu Kayseri. Evde yaşanan aile içi tartışma cinayetle son buldu. Karışını kurşun yağmuruna tutan koca, sırra kadem bastı.

  Sonrasında bitmedi asayiş olayları… Bir yangın ve hayatını kaybeden engelli bir kadın ile son anda hastaneye yetiştirilen annesi… Köpeğin saldırısına maruz kalan 3 yaşındaki çocuğun ağır yaralanması ve bayramın ilk günü bir canın intihar ederek yaşamına son vermesi… Elbette uvertür haber sınıfında  yaşananlara dair olaylar da var ama Kayseri adına can sıkıcı haberlere eşlik ettik. İşte tüm bunlar, yitip giden değerler ile birlikte savrulan toplumun can yakan örneklerinden sadece birkaçı…

  Değişiyoruz, gelişiyor derken, insani değerlerimiz mütemadiyen alaşağı ediliyor ve bir boşluk içinde dönüyoruz. İntiharlar, cinayetler ve dahi her türlü kuralsızlığın, nobranlığın normalleştirildiği bir düzenin değişimi adına hızla adımlar atılması gerekiyor. Bilmem kaç kere yazdık çizdi. İkitidarıyla, muhalefetiyle Türk toplumsal yapısının örselenmesinin önüne geçmek adına kültürel değişim, yenileşim adına (belki nesiller boyu sürecek) ama hızla politikalar üretilmek zorunda. Eğer yaşadıklarımız geçici öfkeyle sınırlı kalıksa-ki sınırlı kalıyor- o zaman hayatın her alanında vahlarla, vahlarla geçecek zaman dilimlerine hazırlıklı olmak zorundayız.

  Bakın, hızla kural tanımaz insanların egemen olduğu bireylere dönüştük. Yükselen teknolojik trende paralel kişiliksiz, kimliksiz, birer canavarlaştığımız düzenin orta yerinden geçiyoruz. Adaletin sağlanamaması, cezasızlık algısı ve eğitimsizlik yaşanan olumsuzluklarda başrolde karşımıza çıkıyor... Ya hemen tedbir, ya da olan bitene boyun eğme, köşene çekilme… Karar sizin!

Eski bayramlar artık geride kaldı. Yine de arife akşamı geldiğinde evin içinde hâlâ tanıdık bir telaş hissediliyor.

Temizlik yapılmış, tatlılar hazırlanmış… Her şey yerli yerinde, her şey olması gerektiği gibidir.

Ancak insanın içinde hâlâ bir eksiklik vardır; çünkü o eski, coşku dolu bayramların heyecanı artık hissedilmemektedir. Bir zamanlar “yarın bayram” demek, içe sığmayan bir sevinci ifade ederdi.

Bugün ise aynı cümle, daha sakin ve biraz eksik bir şekilde kuruluyor.

 Kalabalıklar azaldı, eski sesler ve kahkahalar silikleşti; kapıdan girip çıkan insanlar artık nadiren görülüyor. Şeker toplayan çocuklara tanık olmak ise neredeyse imkânsız hâle geldi.

Bütün bu olumsuzluklara rağmen unutulmamalıdır ki bayramlar, ibadetlerimizin en özel ve manevi şekillerinden biridir. Aynı zamanda bayramlar, insanlar arası gönül köprülerinin kurulduğu, toplumsal belleğin canlı tutulduğu ve aile öneminin vurgulandığı bir gündür.

Kısacası bayramlar, sevinç ve bereketin en güzel ifadesidir.

Bu nedenle her günümüzü bayram coşkusunu ve huzurunu hissettiğimiz bir şekilde geçirmek dileğiyle…

Ramazan Bayramımız Mübarek Olsun.